Na studia za zgodą męża
Suzanne Gros urodziła się w 1878 roku w Laon, w mieszczańskiej rodzinie. Jej edukacja obejmowała przede wszystkim muzykę, rysunek oraz umiejętności potrzebne do prowadzenia domu. Po ślubie z lekarzem Henrim Pertatem wróciła jednak do nauki i sama wybrała medycynę.
Studia w Paryżu rozpoczęła w 1905 roku, gdy miała 27 lat. Żeby się zapisać, potrzebowała pisemnej zgody męża. Uczyła się chirurgii u Hippolyte’a Morestina i dermatologii u Louisa Brocqa. Trzy lata później urodziła córkę Jacqueline.
Macierzyństwo łączyła z dalszą nauką i przygotowaniami do konkursu na internat w paryskich szpitalach. Zajęła w nim czwarte miejsce. Medycyna stała się jej własną drogą zawodową, którą konsekwentnie rozwijała.
Lifting miał ułatwiać pracę
Jednym z impulsów, które skierowały Noël ku zabiegom odmładzającym twarz, było spotkanie z Sarah Bernhardt. Aktorka przeszła wcześniej zabieg w Stanach Zjednoczonych, ale efekt w dolnej części twarzy nie był zadowalający. Noël zaczęła szukać sposobu na jego poprawę, a Bernhardt znalazła się później wśród jej pierwszych pacjentek.
Noël rozwijała metodę określaną jako petite opération, czyli "mały zabieg". Nacinała skórę w pobliżu linii włosów, dzięki czemu łatwiej było ukryć blizny, a lifting wykonywała w znieczuleniu miejscowym.
Pacjentka nie musiała zostawać w szpitalu. Korektę można było również rozłożyć na kolejne wizyty, zamiast od razu przeprowadzać bardziej rozległą operację.
W książce "La chirurgie esthétique, son rôle social", wydanej w 1926 roku, Noël przekonywała, że chirurgia estetyczna może pomagać kobietom w zarabianiu na życie. Opisała około 60-letnią przedstawicielkę handlową sprzedającą towary luksusowe.
Lekarka przyjmowała także pacjentki o skromniejszych dochodach. Jej podejście miało jednak dwuznaczny wymiar. Zabieg miał zwiększać szanse kobiety na samodzielność, lecz zarazem wiązał tę szansę z dostosowaniem wyglądu do oczekiwań otoczenia. Noël traktowała chirurgię jako narzędzie, które mogło poprawić zawodową sytuację pacjentek w świecie, w którym wygląd mógł wpływać na zatrudnienie.
Doktorat po rodzinnych tragediach
Pierwsze małżeństwo Suzanne zakończyło się w 1918 roku wraz ze śmiercią Henriego Pertata. Rok później poślubiła lekarza André Noëla, którego poznała podczas nauki w szpitalu. W styczniu 1922 roku zmarła Jacqueline. W sierpniu 1924 roku André odebrał sobie życie.
Suzanne miała już wtedy za sobą studia i praktykę medyczną, lecz nadal nie obroniła rozprawy doktorskiej, potrzebnej do samodzielnego wykonywania zawodu. Zrobiła to w Paryżu w 1925 roku, mając 47 lat. Jej praca dotyczyła odruchowego prostowania palucha pochodzenia obwodowego.
Od rozpoczęcia studiów minęło wówczas dwadzieścia lat. Do czasu obrony Noël zdobyła już doświadczenie w chirurgii estetycznej i traktowała zabiegi jako sposób na zwiększenie zawodowych szans pacjentek.
Ostatnie lata
Jeszcze w 1924 roku Noël założyła w Paryżu pierwszy francuski klub Soroptimist. Organizacja powstała trzy lata wcześniej w Oakland w Kalifornii i zrzeszała kobiety pracujące zawodowo. Jej członkinie miały wspierać się wzajemnie oraz wykorzystywać własne umiejętności na rzecz poprawy sytuacji kobiet.
W paryskim klubie spotykały się przedstawicielki różnych profesji, wśród nich projektantka Jeanne Lanvin i kompozytorka Nadia Boulanger. Noël łączyła działalność organizacyjną z pracą zawodową. Podczas zagranicznych wyjazdów z wykładami o chirurgii pomagała zakładać kolejne kluby między innymi w Hadze, Wiedniu, Berlinie i Genewie.
Z czasem została pierwszą przewodniczącą europejskiej federacji Soroptimist. W 1928 roku otrzymała Legię Honorową za wkład w międzynarodową renomę francuskiej nauki.
Suzanne Noël zmarła w Paryżu 11 listopada 1954 roku. Po jej śmierci utworzono stypendium jej imienia, które miało pomagać lekarkom specjalizować się w chirurgii plastycznej.
