Historia kobiet

Mary Pinchot Meyer najczęściej pojawia się w historii jako domniemana kochanka Johna F. Kennedy'ego i ofiara niewyjaśnionego zabójstwa, które do dziś rozpala wyobraźnię zwolenników teorii spiskowych. Zanim jednak jej nazwisko zaczęto łączyć z CIA, Białym Domem i tajemnicami zimnej wojny, była utalentowaną malarką związaną z jednym z najważniejszych nurtów amerykańskiej sztuki powojennej.

W paryskich pracowniach rzeźbiarskich końca XIX wieku wisiała twarz, której nikt nie potrafił nazwać. Należała do dziewczyny wyłowionej z Sekwany albo przynajmniej tak głosi legenda. Kilkadziesiąt lat później tę samą twarz całował niemal cały świat, ucząc się ratować ludzkie życie.

W Correggio Leonarda Cianciulli była kobietą, której ufali niemal wszyscy. Przepowiadała przyszłość, zdejmowała uroki i wysłuchiwała cudzych sekretów. Nikt nie podejrzewał, że za drzwiami jej domu rozgrywa się jedna z najbardziej makabrycznych historii w dziejach włoskiej kryminalistyki.

Wiosną 1824 roku londyńczycy ustawiali się, by zobaczyć Caroline Crachami, reklamowaną jako niemal dziesięcioletnia "Sycylijska Wróżka". Miała mierzyć około 48 cm i ważyć niespełna 2,3 kg. Za dodatkowego szylinga można było jej dotknąć, a nawet wziąć ją na ręce. Kilka tygodni później Caroline nie żyła, jej ciało trafiło do anatomów, a człowiek podający się za ojca przyjechał za późno, by je odzyskać. Prawie dwa stulecia później naukowcy zbadali jej zęby i oszacowali wiek na około trzy lata.

Wu Zetian przez lata rządziła u boku cesarza, a następnie w imieniu swoich synów. W 690 roku sama przyjęła tytuł cesarza i ogłosiła własną dynastię, dokonując czegoś, czego nie zrobiła żadna inna kobieta w dziejach Chin.

W styczniu 532 roku ogień trawił centrum Konstantynopola, a buntownicy mieli już własnego kandydata na cesarza. W pałacu rozważano ucieczkę. Według historyka Prokopiusza właśnie wtedy głos zabrała Teodora i przekonała dwór, by został w mieście.

Teodora Matejko była modelką dla kilku obrazów męża, lecz obecność innych kobiet w jego pracowni wywoływała gwałtowne konflikty. Z czasem małżonków podzieliły również choroba, kuratela i wieloletni spór sądowy.

Albina Mali-Hočevar miała 16 lat, gdy zaczęła przenosić wiadomości dla jugosłowiańskiego ruchu oporu. Przed ukończeniem 19 lat została dwukrotnie postrzelona, a wybuch miny pozbawił ją lewego oka.

Letitia Mumford Geer zauważyła, że używane pod koniec XIX wieku strzykawki wymagały od personelu jednoczesnego posługiwania się obiema dłońmi. Zaprojektowała więc mechanizm pozwalający wykonać zastrzyk jedną ręką, a opatentowane rozwiązanie przetrwało w konstrukcji współczesnych strzykawek.

Judy Garland od młodości funkcjonowała pod presją wytwórni, która regulowała jej aktywność za pomocą leków. Mimo późniejszych sukcesów scenicznych i dwóch nominacji do Oscara nie uwolniła się od uzależnienia ani problemów finansowych.

W okupowanej Warszawie tradycyjne potrawy ustępowały miejsca koninie, miejskim ptakom i produktom zastępczym. Niedobory zmuszały mieszkańców do porzucania dawnych uprzedzeń oraz wykorzystywania niemal wszystkiego, co można było zdobyć i ugotować.

Eleanor, Margaret i Elizabeth de Clare były wnuczkami króla Anglii oraz dziedziczkami jednego z najpotężniejszych rodów w kraju. Mimo wysokiego pochodzenia ich małżeństwa, majątki i wolność przez lata zależały od decyzji władców oraz politycznych ambicji kolejnych mężów.

Księżniczka Anna wracała z imprezy charytatywnej, gdy jej limuzynę zablokował uzbrojony mężczyzna. Ian Ball zamierzał porwać córkę Elżbiety II dla okupu, lecz plan rozpadł się po kilku minutach walki na The Mall.

Stefania Koburg miała 16 lat, gdy została żoną następcy tronu Austro-Węgier. Początkowa bliskość szybko ustąpiła miejsca zdradom, kontroli i chorobie, która odebrała jej możliwość urodzenia kolejnych dzieci.

Starożytni Grecy opowiadali, że Amazonki same wybierały partnerów, nie uznawały małżeńskich ograniczeń i spotykały się z mężczyznami tylko wtedy, gdy miały na to ochotę. Trudno dziś rozstrzygnąć, ile było w tym prawdy, a ile fascynacji niezależnymi wojowniczkami.

Lucy Parsons przez dziesięciolecia organizowała robotników, redagowała radykalne pisma i przemawiała mimo zakazów nakładanych przez policję. Jej publiczna działalność nabrała szczególnego znaczenia po procesie i egzekucji męża oskarżonego w związku z wydarzeniami na Haymarket Square.

W 1954 roku Alice B. Toklas wydała książkę kucharską, która była jednocześnie opowieścią o jej życiu u boku Gertrude Stein. To jednak jeden z zamieszczonych w niej przepisów sprawił, że nazwisko Toklas na trwałe zaczęto kojarzyć z konopiami.

Roselle spała pod biurkiem na 78. piętrze World Trade Center, gdy budynkiem wstrząsnęło uderzenie samolotu. Przez następną godzinę pies przewodnik pomagał niewidomemu Michaelowi Hingsonowi wydostać się z Wieży Północnej.

Lyric Cook-Morrissey i Elizabeth Collins zniknęły 13 lipca 2012 roku podczas przejażdżki rowerowej po Evansdale. Jeszcze tego samego dnia policja znalazła ich rowery nad jeziorem Meyers Lake, ale na odnalezienie dziewczynek trzeba było czekać niemal pięć miesięcy.

Paulina Bonaparte słynęła z kosztownych zachcianek, głośnych romansów i pozowania nago do rzeźby Antonia Canovy. Kiedy jednak Napoleon utracił władzę, sprzedała swój majątek i jako jedyna z rodzeństwa odwiedziła go na Elbie.

Plautilla Nelli wstąpiła do florenckiego klasztoru jako czternastolatka, a z czasem została malarką, nauczycielką i trzykrotną przeoryszą. Nie opuszczała klauzury, lecz jej obrazy trafiały do domów miejscowej szlachty, a największe dzieło zakonnicy można dziś oglądać w muzeum Santa Maria Novella.

Ethel Jack przez dwadzieścia lat zabiegała o zwrot ziem należących wcześniej do plemienia Havasupai. W 1975 roku Kongres Stanów Zjednoczonych przekazał społeczności 185 tysięcy akrów położonych w Wielkim Kanionie.

W nocy 28 marca 1791 roku Mary Bryant wsiadła wraz z mężem, dwojgiem małych dzieci i siedmioma innymi skazańcami do skradzionej łodzi. Czekała ich podróż licząca ponad 5 tys. kilometrów – wzdłuż wybrzeży Australii i przez otwarte morze.

2 września 1724 roku Margaret Dickson zawisła na szubienicy na edynburskim Grassmarket. Gdy uznano ją za martwą, ciało złożono w trumnie i przekazano rodzinie. W drodze na pogrzeb okazało się jednak, że kobieta wciąż żyje.

W nocy 22 stycznia 1732 roku do sypialni Lady Grange w Edynburgu wtargnęła grupa mężczyzn. Pobili ją, związali i wywieźli z miasta. Przez następne lata przenoszono ją między odległymi wyspami, by nie mogła wrócić do dawnego życia.