Historia kobiet

W XVII wieku kobieta, która chciała pisać i publikować pod własnym nazwiskiem, mogła liczyć na drwiny, a nie na poważne traktowanie. Margaret Cavendish robiła to jednak - pisała i chciała publikować. Tworzyła literaturę i filozofię, projektowała sobie stroje i jako pierwsza kobieta weszła na posiedzenie Royal Society.

Frances Glessner Lee mogła spokojnie przeżyć życie jako milionerka z towarzystwa. Zamiast tego, mając 65 lat, zaczęła budować makiety miejsc zbrodni, tak precyzyjne, że amerykańscy śledczy uczą się na nich do dziś. Miniaturowe papierosy wypełniała prawdziwym tytoniem. Listy pisała pojedynczym włosem pędzla. A policjanci, którym pokazywała te "domki dla lalek", dostawali na każdy dokładnie 90 minut, zakaz dotykania czegokolwiek i jedno zadanie: znaleźć ciało, zanim zrobi to za nich wyobraźnia.

Pod nazwiskiem Gerda Taro zna ją historia fotografii reporterskiej, ale urodziła się jako Gerta Pohorylle w Stuttgarcie 1 sierpnia 1910 roku. Jej życie zostawiło ślad, który dopiero w 2008 roku ujawnił się w pełnej skali. Wtedy w Meksyku znaleziono około 4500 negatywów, schowanych w kilku kartonowych pudłach.

Kiedy w 1889 roku otwierała drzwi zaniedbanej rezydencji w zachodnim Chicago, większość obserwatorów widziała w tym ekscentryczny pomysł młodej, dobrze urodzonej panny. Jane Addams budowała wtedy fundament pod zawód, który dziś nazywamy pracą socjalną. Niespełna pół wieku później jako pierwsza Amerykanka odebrała Pokojową Nagrodę Nobla.

Miała 25 lat, gdy wydała książkę, która ukształtowała wyobrażenie o domu klasy średniej w wiktoriańskiej Anglii. Zmarła trzy lata po jej premierze, a jej nazwisko stało się synonimem domowego autorytetu na ponad sto lat.

Kiedy w 1963 roku ruszył jej autorski kurs "Great Women in American History", wykładowczyni z Sarah Lawrence College robiła coś, co wcześniej nie mieściło się w głowach amerykańskich dziekanów. Gerda Lerner uznała, że historia połowy ludzkości zasługuje na osobne miejsce w programie studiów. Tak narodziła się dyscyplina, która dziś jest oczywistością.

W hiszpańskim Ferrol, na długo zanim ktokolwiek na świecie usłyszał o czytniku elektronicznym, pewna nauczycielka skręcała śruby przy urządzeniu z brązu, drewna i cynku. Ángela Ruiz Robles chciała jednego: żeby jej uczniowie nie dźwigali tornistrów pełnych książek. Tak narodził się pomysł, który wyprzedził współczesne e-booki o ponad pół wieku.

Loretta Pleasant urodziła się w 1920 roku, zmarła w 1951 jako Henrietta Lacks, a jej komórki żyją do dziś. Pobrano je bez pytania o zgodę i rozesłano po laboratoriach całego świata.