Historia kobiet (strona 4 z 12)

Hedy Lamarr i kompozytor George Antheil opracowali system, który miał chronić radiowo sterowane torpedy przed zagłuszaniem. W 1942 roku otrzymali patent, lecz amerykańska marynarka nie wykorzystała ich pomysłu podczas wojny.

W średniowiecznym Paryżu Christine de Pizan zarabiała na życie pisaniem. Gdy znani autorzy przedstawiali kobiety jako istoty gorsze od mężczyzn, odpowiedziała im książką o mieście zamieszkanym przez same damy.

16-letnia Mabel Ping-Hua Lee jechała konno w straży honorowej na czele nowojorskiej parady sufrażystek, która w maju 1912 roku zgromadziła około 10 tys. uczestników. Domagała się prawa wyborczego dla kobiet, choć amerykańskie przepisy sprawiały, że jako chińska imigrantka sama nie mogła zostać obywatelką i zagłosować.

W 1872 r. amerykański chirurg Robert Battey postanowił wywołać u pacjentki menopauzę operacyjnie. Usunął jej oba jajniki, choć nie robił tego z powodu nowotworu. Zabieg, nazwany później operacją Batteya, szybko wyszedł poza jeden przypadek. W kolejnych latach podobne operacje zaczęto wykonywać kobietom z powodu bólu, zaburzeń miesiączkowania, napadów przypominających padaczkę, a także "histerii" i innych diagnoz XIX-wiecznej medycyny.

W 1912 roku nowojorska policja od tygodni szukała sprawców napadu na dwóch bankowych posłańców. Zrabowano 25 tys. dolarów, a trop prowadził do Eddiego "the Boob" Kinsmana. Gdy śledztwo utknęło, do sprawy włączono Isabellę Goodwin - policyjną matronę, wdowę i matkę czworga dzieci. Przebrała się za służącą i weszła do domu kobiety związanej z podejrzanym.

Jacqueline Kennedy miała go na sobie w chwili zamachu na męża, a kilka godzin później stanęła w nim obok zaprzysięganego Lyndona B. Johnsona. Dziś słynny różowy kostium znajduje się w National Archives. Nie można go jednak wystawiać ani udostępniać badaczom aż do 2103 roku.

Na kapeluszu nosiła wstążkę z żądaniem prawa wyborczego dla kobiet, a w gabinecie zajmowała się ich wyglądem. Suzanne Noël uważała, że chirurgia estetyczna może zwiększyć szanse zawodowe pacjentek. Równocześnie tworzyła sieć kobiet, które miały wspierać się w pracy.

Maria Barbella miała być pierwszą kobietą straconą na krześle elektrycznym w stanie Nowy Jork. Nie zaprzeczała, że zabiła, ale w pierwszym procesie nie wyjaśniono dostatecznie okoliczności zabójstwa.

Susanna Salter dowiedziała się, że kandyduje na burmistrza, dopiero w dniu wyborów. Jej nazwisko umieścili na kartach mężczyźni, którzy chcieli ośmieszyć udział kobiet w polityce. Gdy poznała ich plan, zgodziła się objąć urząd w razie zwycięstwa.

Brytyjski gubernator chciał zasiąść na świętym tronie Asante. Jego żądanie doprowadziło w 1900 roku do wojny, w której jedną z najważniejszych ról odegrała Yaa Asantewaa, regentka z Ejisu.

Ojciec wskazał ją jako następczynię, lecz po jego śmierci tron otrzymał jej brat. Razia musiała sama zdobyć władzę w Delhi, a następnie bronić jej przed ludźmi, którzy początkowo zaakceptowali zmianę władcy. Jedyna kobieta sprawująca tam urząd sułtana przegrała walkę, w której stawką były dworskie nominacje i wpływy.

Louisa Lawson zatrudniła kobiety przy składaniu i drukowaniu "The Dawn". Weszła w konflikt z organizacją, która miała bronić pracowników. New South Wales Typographical Association nie przyjmowało kobiet do swoich szeregów, a w 1889 roku zaczęło naciskać na reklamodawców pisma.

Margaret Chung prowadziła gabinet lekarski w San Francisco, a w swoim domu gościła lotników i marynarzy. Nazywali ją "Mom", czyli mamą. Kiedy jednak sama chciała wstąpić do marynarki, spotkała się z odmową, choć później pomogła otworzyć drogę do służby innym kobietom.

Lilian Bland miała już silnik do samolotu, lecz wciąż czekała na zbiornik paliwa. Do próby wykorzystała więc butelkę po whisky i trąbkę słuchową swojej ciotki. W 1910 roku wzniosła się w powietrze maszyną, którą sama zaprojektowała i zbudowała.

Bertha Pappenheim przeszła do historii psychoterapii jako Anna O., pacjentka leczona rozmową. Jej przypadek miał potwierdzać skuteczność nowej metody. Dokumenty pokazały jednak, że po zakończeniu terapii nadal chorowała.

Tsuda Umeko miała szansę rozwijać karierę naukową w Stanach Zjednoczonych. Wybrała powrót do Japonii, gdzie kobietom wciąż trudno było zdobyć wyższe wykształcenie. Założona przez nią szkoła zaczęła od zaledwie dziesięciu uczennic.

Minnie Dean przyjmowała pod opiekę niemowlęta, których matki nie mogły wychowywać samodzielnie. W maju 1895 roku policja znalazła w jej ogrodzie szczątki trojga dzieci. Do przeszukania doprowadziły zeznania świadków, którzy widzieli opiekunkę w pociągu z dziewczynką i blaszanym pudłem na kapelusz.

10 września 1797 r. zmarła Mary Wollstonecraft, jedna z najważniejszych prekursorek myśli feministycznej. Jedenaście dni wcześniej urodziła córkę, przyszłą autorkę "Frankensteina". Zabiło ją zakażenie po porodzie, powikłanie, z którym współczesna medycyna w wielu przypadkach potrafi skutecznie walczyć. Jeszcze niedawno choroby, które dziś leczymy, kontrolujemy albo potrafimy im zapobiegać, odbierały życie w ciągu dni, miesięcy lub kilku lat.

W Antwerpii zabrakło jej pieniędzy na posłańców, więc zastawiła pierścionek. Jej informator siedział w tym samym czasie w miejscowym więzieniu za długi, a Londyn nie odpisywał na listy. Kilka lat później Aphra Behn jako pierwsza Angielka utrzymała się z pisania, bo nie miała z czego żyć.

29 maja 2009 roku Polska przestała być związana konwencją, która zabraniała kobietom pracy pod ziemią w kopalniach. To nie pomyłka: w XXI wieku państwo wciąż porządkowało przepisy wyrastające z przekonania, że pewne zajęcia należy kobietom uniemożliwiać "dla ich dobra". Wcześniej podobnie zamykano im sądy, uczelnie, policję i wojsko. Nie wszystkie zakazy były zapisane w ustawach, czasem wystarczał obyczaj.

Geli Raubal zmarła w mieszkaniu Adolfa Hitlera, a śledczy szybko uznali jej śmierć za samobójstwo. Monachijski "Munich Post" opisał kłótnię polityka z kobietą i sugerował, że sprawę tuszowano.

Osiemnastoletnia Ellen Byrne spodziewała się pierwszego dziecka. Gdy lekarz zapowiedział operację, uznała, że chodzi o cesarskie cięcie. Dopiero później dowiedziała się, że przecięto jej spojenie łonowe.

Maria Sybilla Merian pokazała na jednej z rycin dużego pająka chwytającego kolibra. Wielu uczonych uznało, że przesadziła. Dopiero znacznie później podobne zachowania zaobserwowano w naturze.

Najpierw widziano ślady na twarzy. Dopiero potem pytano, dlaczego kobieta nie potrafi zostawić własnej skóry w spokoju. Pod koniec XIX wieku lekarze zaczęli opisywać takie zachowania jako osobny problem, ale szybko dorobili do nich również całą opowieść o kobiecym charakterze.

W maju 1934 roku na niewielkiej farmie w Corbeil w kanadyjskim Ontario urodziło się 5 identycznych dziewczynek: Annette, Émilie, Yvonne, Cécile i Marie Dionne. Były pierwszymi znanymi pięcioraczkami, które przeżyły okres niemowlęcy. Na ich dzieciństwie zarabiali politycy, lekarze i wielkie firmy.