Cud kryzysu
Dziewczynki urodziły się przedwcześnie. Wszystkie razem ważyły około 14 funtów, czyli mniej niż przeciętny noworodek urodzony o czasie. Lekarze nie dawali im dużych szans na przeżycie.
Elzire Dionne i jej mąż Oliva wychowywali już pięcioro dzieci. Na farmie nie było inkubatorów ani specjalistycznego sprzętu. Maleństwa ogrzewano przy piecu, bo tylko w ten sposób można było utrzymać je przy życiu.
Trwał Wielki Kryzys. Gazety potrzebowały historii, która choć na chwilę pozwoli ludziom uwierzyć, że zdarzają się cuda. Narodziny pięcioraczek błyskawicznie obiegły Kanadę i Stany Zjednoczone.
Do Corbeil zaczęły napływać dary. Czerwony Krzyż przysłał inkubatory i pielęgniarki, a miejscowy lekarz Allan Roy Dafoe objął opiekę nad noworodkami i razem z dziewczynkami zyskał światową sławę.
Za tym zachwytem bardzo szybko pojawiły się pieniądze. Kilka dni po porodzie Oliva Dionne podpisał umowę przewidującą publiczne pokazy córek podczas wystawy World's Fair w Chicago. Szybko się z niej wycofał, ale dla władz Ontario był to wystarczający argument. Uznano, że rodzina nie potrafi ochronić dzieci przed wyzyskiem.
W maju 1935 roku, gdy dziewczynki miały zaledwie rok, prowincja odebrała je rodzicom. Oficjalnie decyzję uzasadniono troską o ich zdrowie i bezpieczeństwo.
Dzieci wystawy
Państwo miało uchronić siostry przed komercjalizacją. W praktyce samo stworzyło wokół nich jeden z największych biznesów turystycznych w historii Kanady.
W Corbeil powstał kompleks nazwany Quintland. Był jednocześnie domem, szpitalem i atrakcją turystyczną.
Codziennie ustawiali się tam ludzie, którzy chcieli choć przez chwilę popatrzeć na bawiące się dziewczynki. W rekordowym 1937 roku Quintland odwiedzało nawet 3 tysiące osób dziennie.
Doktor Allan Roy Dafoe przestał być wyłącznie lekarzem. Stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w Kanadzie. Występował w reklamach, pisał poradniki dla rodziców i regularnie pojawiał się w gazetach.
Twarze sióstr trafiały na opakowania płatków Quaker Oats, reklamy Lysolu, konserwy Libby's i mydła Palmolive. Reklamowały słodycze i produkty spożywcze, których same nie mogły jeść. Lekarze rygorystycznie pilnowali ich diety.
Ich historia szybko trafiła także do Hollywood. Powstały cztery filmy inspirowane losem pięcioraczek, przedstawiające Quintland jako miejsce niemal baśniowe.
W 1937 roku kanadyjski parlament uchwalił Act for the Protection of the Dionne Quintuplets. Ustawa miała ograniczyć komercyjne wykorzystywanie dziewczynek, ale jednocześnie pozwalała prowincji pobierać opłaty za używanie określeń związanych z "the quints".
Według niektórych szacunków do początku lat 40-tych Ontario zarobiło na historii sióstr nawet 500 milionów dolarów. Do funduszu utworzonego dla dziewczynek trafiła tylko część tej kwoty.
Trudny powrót
Gdy siostry miały 9 lat, po długiej walce sądowej rodzice odzyskali nad nimi opiekę. Powrót nie naprawił tego, co zdążyły zniszczyć lata rozłąki.
Rodzina była już zupełnie inna niż ta, z której dziewczynki zabrano kilka lat wcześniej. Odbudowanie więzi okazało się znacznie trudniejsze, niż ktokolwiek przypuszczał.
Już jako 7-latki miały na swoim funduszu milion dolarów. Gdy skończyły 21 lat, zostało z niego około ośmiuset tysięcy.
Miały pieniądze, ale nie dostały narzędzi, by nauczyć się nimi zarządzać. Jeszcze mniej przygotowano je do zwyczajnego życia poza Quintland.
Gorzka prawda
W dorosłości każda z sióstr próbowała odciąć się od przeszłości. Émilie wstąpiła do zakonu i zmarła w 1954 roku. Marie odeszła w 1970. Małżeństwa Annette, Cécile i Yvonne zakończyły się rozwodami.
W połowie lat 90-tych trzy żyjące siostry opublikowały wspomnienia, w których opisały przemoc, jakiej jak twierdziły doświadczały ze strony ojca.
To właśnie wtedy historia przez lata przedstawiana jako opowieść o cudownych narodzinach zaczęła być postrzegana zupełnie inaczej. Coraz częściej mówiono o dzieciach wykorzystanych przez rodzinę, państwo i wielki biznes.
W grudniu 1997 roku, gdy w Stanach Zjednoczonych urodziły się słynne siedmioraczki McCaughey, Annette, Cécile i Yvonne opublikowały na łamach magazynu "TIME" list do ich rodziców. Skierowały do nich apel: by nigdy nie zamieniali swoich dzieci w widowisko ani sposób na zarabianie pieniędzy. Same najlepiej wiedziały, jak wysoką cenę można za to zapłacić.
Rok później, po latach krytyki pod adresem władz Ontario za sposób zarządzania ich majątkiem, trzy żyjące siostry otrzymały ugodę w wysokości 4 milionów dolarów. Miała być częściową rekompensatą za pieniądze, które bezpowrotnie utraciły.
