Historia kobiet (strona 3 z 12)

W 1952 roku prasa ustaliła, że naga modelka z popularnego kalendarza to Marilyn Monroe, której kariera właśnie nabierała rozpędu. Studio obawiało się skandalu i chciało, by aktorka zaprzeczyła. Monroe zrobiła coś odwrotnego: przyznała, że pozowała do zdjęć, i wyjaśniła, że kilka lat wcześniej po prostu potrzebowała pieniędzy.

Za 28 dolarów miesięcznie rozwoziły książki konno po górach Kentucky. Docierały do domów niedostępnych dla samochodów, a ze zniszczonych tomów i gazet potrafiły zrobić nowe książki.

Nieznany chłopiec przyniósł do Norymbergi list i opowiadał o latach spędzonych w zamknięciu. Wkrótce zaczęto widzieć w nim zaginionego następcę tronu. Za wyjaśnienie jego pochodzenia król Bawarii wyznaczył nagrodę.

W okupowanym Paryżu Noor Inayat Khan nadawała tajne wiadomości za pomocą dużej, trudnej do ukrycia radiostacji. Gdy Niemcy aresztowali jej współpracowników, została we Francji i nadal utrzymywała łączność z Londynem.

14 listopada 1889 roku Nellie Bly wyruszyła w podróż dookoła świata z jedną torbą. Reporterka chciała wrócić szybciej niż Phileas Fogg, bohater powieści Jules’a Verne’a, choć w jej własnej redakcji początkowo uważano, że takie zadanie trzeba powierzyć mężczyźnie.

Arwa nie była jedynie żoną władcy ani wpływową postacią na dworze. Jej imię wymieniano podczas piątkowych kazań w meczetach, co było publicznym potwierdzeniem sprawowanej przez nią władzy. Z czasem królowa Jemenu zaczęła podejmować także decyzje, które prowadziły ją do otwartego sporu z dworem Fatymidów w Kairze.

Taram-Kubi była niezadowolona z ceny, za jaką jej brat sprzedał sześć należących do niej tkanin. Przy następnej transakcji zażądała znacznie wyższej kwoty. Zachowany list pokazuje, że niemal cztery tysiące lat temu kobiety z Assur nie tylko zajmowały się produkcją materiałów, ale również samodzielnie rozporządzały pieniędzmi i uczestniczyły w handlu.

Kubaba zajmuje wyjątkowe miejsce w sumeryjskiej tradycji. Jest jedyną kobietą na liście królów, a przy jej imieniu skryba zanotował coś jeszcze: zanim została władczynią Kisz, była karczmarką.

Na kamiennej steli Lady Six Sky stoi nad pokonanym jeńcem i występuje w roli, którą zwykle zarezerwowano dla władcy. Formalnie królem Naranjo był jednak jej syn. Kiedy objął tron, miał zaledwie pięć lat.

Amina siedzi na wspiętym koniu i trzyma w dłoni miecz. Tak przedstawia ją pomnik w Lagos: jako królową, która prowadziła ludzi na wojnę. Historycy mają z nią większy kłopot. Nie są zgodni nawet co do stulecia, w którym żyła.

Izumi Shikibu związała się z księciem, a po jego śmierci z jego młodszym bratem. Dwór komentował jej życie, lecz nawet niechętne głosy doceniały błyskotliwość jej poezji.

Kalif wyjechał nocą z Kairu i już nie wrócił. Jego siostra Sitt al-Mulk doprowadziła do objęcia tronu przez bratanka. Przez następne dwa lata to ona kierowała państwem Fatymidów.

Christine de Pizan owdowiała około 1390 roku, mając mniej więcej 25 lat. Została z trojgiem dzieci, matką, krewną i długami po mężu. Dom utrzymała z pisania, a swoje utwory zamieniała w bogato zdobione księgi dla książąt.

Ramzes II czekał na hetycką księżniczkę i domagał się wyjaśnienia zwłoki. Puduhepa odpowiedziała mu listem, ale przypomniała faraonowi o jego własnym bogactwie. Królowa Hatti negocjowała z nim małżeństwo córki i potrafiła postawić sprawę bardzo stanowczo.

Puabi pochowano ze złotymi ozdobami, kosztownymi kamieniami i naczyniami. Jej grób przetrwał około 4500 lat w wyjątkowo dobrym stanie. Choć znamy imię tej kobiety i nazywamy ją królową, o jej rządach wiadomo znacznie mniej niż o pogrzebie.

Urukagina, władca Lagasz w Mezopotamii, ogłosił, że położy kres nadużyciom urzędników i ochroni słabszych przed możnymi. Jego rozporządzenia dotyczyły spraw tak konkretnych jak koszt pogrzebu czy przymusowa sprzedaż domu. Te zapisy należą do najstarszych znanych świadectw reform społecznych.

Enheduanna żyła w Mezopotamii ponad cztery tysiące lat temu. Była królewską córką i kapłanką, a starożytna tradycja połączyła jej imię z utworami poetyckimi. Dlatego uchodzi za najstarszą znaną z imienia autorkę, choć nie ma pewności, które teksty rzeczywiście stworzyła.

Vivien Leigh dostała Oscara za rolę Scarlett O’Hary w "Przeminęło z wiatrem", a jej nagroda po latach osiągnęła na aukcji 510 tysięcy dolarów. Później dostała jeszcze jednego Oscara, lecz nagroda została skradziona.

W jednej z najbardziej niezwykłych szkół międzywojennej Anglii dziecko mogło rozmontować przedmiot, zadawać niewygodne pytania i sprawdzać cierpliwość dorosłych znacznie dalej, niż pozwalały ówczesne zasady wychowania. Kiedy jeden z uczniów splunął Susan Isaacs w twarz, psycholożka nie sięgnęła po karę. Poprosiła, by przeprosił. W Cambridge próbowano sprawdzić, co stanie się z dzieckiem, jeśli dorosły przestanie wydawać polecenia, a zacznie je obserwować.

W 1892 roku Clelia Duel Mosher, studentka biologii na University of Wisconsin, zaczęła pytać zamężne kobiety o sprawy, o których oficjalna medycyna mówiła za nie. Interesowały ją pożądanie, orgazm, częstotliwość współżycia, antykoncepcja i to, po co właściwie kobiecie seks. Wyników nie opublikowała, a jej ankiety odnaleziono dopiero po dziesięcioleciach.

Szahdżahan kazał wznieść Tadż Mahal ku pamięci Mumtaz Mahal. Sam zmarł jako więzień własnego syna, odsunięty od władzy i zamknięty w forcie w Agrze.

Francuzi oskarżyli Matę Hari o szpiegostwo na rzecz Niemiec. Tancerka przyznała, że otrzymała niemieckie pieniądze, ale w procesie nie wykazano, jaką tajemnicę miała zdradzić. Mimo to skazano ją na śmierć.

Pierwsza powieść Colette odniosła sukces, ale na okładce widniał pseudonim jej męża. Czytelnicy kupowali kolejne przygody Claudine jako książki Willy’ego. Autorka dopiero stopniowo zaczęła publikować pod własnym nazwiskiem.

Rankiem 9 lipca 1982 roku Michael Fagan dostał się do Pałacu Buckingham i wszedł do sypialni Elżbiety II. Królowa próbowała wezwać pomoc, lecz ochrona nie zareagowała od razu.

Sei Shōnagon z niezwykłą uwagą obserwowała życie cesarskiego dworu – od zachwycających widoków o świcie po niezręczne spotkania, drobne złośliwości i ludzkie przywary. Około tysiąca lat temu była damą dworu cesarzowej Teishi. Swoje spostrzeżenia zapisała w "Zapiskach spod wezgłowia", tworząc barwny, pełen humoru i celnych obserwacji portret codzienności japońskiej arystokracji.