Historia kobiet (strona 2 z 12)

Brytyjskie myśliwce Spitfire i Hurricane miały problem, który podczas walki powietrznej mógł okazać się bardzo niebezpieczny. Przy gwałtownym nurkowaniu silnik potrafił nagle stracić moc z powodu zakłóceń w dopływie paliwa. W 1941 roku inżynierka Beatrice Shilling opracowała prostą poprawkę: niewielką metalową podkładkę z otworem, którą montowano w układzie zasilania. Rozwiązanie można było zastosować bezpośrednio w jednostkach lotniczych, bez konieczności odsyłania samolotów do fabryki.

15 czerwca 1904 roku Mary McCann dochodziła do zdrowia w szpitalu na nowojorskiej wyspie North Brother Island. Tego dnia w pobliżu placówki pojawił się płonący parowiec "General Slocum", którego pasażerowie rozpaczliwie próbowali ratować życie. Nastoletnia pacjentka ruszyła im na pomoc, wielokrotnie wchodząc do wody po tonące dzieci. Według relacji z katastrofy udało jej się uratować dziewięcioro z nich.

W 1871 roku Georgiana Houghton wynajęła londyńską galerię, aby zaprezentować 155 niezwykłych prac, które określała mianem rysunków duchowych. Twierdziła, że podczas malowania jej ręką kierują zmarli artyści i istoty z zaświatów. Wystawa zainteresowała prasę, lecz nie zdobyła uznania wystarczającej liczby kupujących. Przedsięwzięcie pochłonęło oszczędności Houghton i niemal doprowadziło ją do bankructwa.

W listopadzie 130 roku Julia Balbilla towarzyszyła cesarzowi Hadrianowi i jego żonie Sabinie podczas podróży po Egipcie. Wspólnie odwiedzili niezwykły posąg, który według starożytnych miał o poranku wydawać dźwięki przypominające ludzki głos. Wierzono, że w ten sposób przemawia mityczny Memnon, bohater wojny trojańskiej. Balbilla opisała cesarską wizytę w greckich wierszach, które następnie wyryto na nodze monumentu.

Rosa Bonheur przez półtora roku regularnie odwiedzała paryski targ koni. Przyglądała się zwierzętom, szkicowała ich sylwetki i obserwowała, jak poruszają się w tłumie. Do pracy zakładała spodnie, ale w XIX-wiecznym Paryżu kobieta nie mogła tak po prostu nosić męskiego stroju. Malarka musiała uzyskać specjalne pozwolenie policji. Jej wizyty na targu zaowocowały jednym z najsłynniejszych obrazów epoki.

W 1837 roku na koncert Fanny Hensel przybyło około 300 osób. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że występ odbywał się w jej własnym domu w Berlinie. Starsza siostra słynnego kompozytora Felixa Mendelssohna organizowała tam spotkania muzyczne, na które zapraszała artystów, uczonych i przedstawicieli arystokracji. Sama wybierała repertuar, dyrygowała, a niekiedy również zasiadała przy fortepianie. Wśród jej gości znalazł się nawet Franz Liszt.

Czy ośmiornica może mieć muszlę? W XIX wieku to pytanie wywoływało spory wśród przyrodników. Szczególnie zagadkowe były argonauty, których samice noszą cienkie, spiralne osłonki przypominające muszle. Niektórzy uczeni podejrzewali, że zwierzęta znajdują je na dnie morza i zajmują niczym kraby pustelniki. Rozwiązanie tej zagadki przyniosły badania Jeanne Villepreux-Power, Francuzki, która wcześniej zajmowała się szyciem sukien.

Czy gotowanie może mieć coś wspólnego z filozofią? Sor Juana Inés de la Cruz, siedemnastowieczna zakonnica i pisarka z Meksyku, nie miała co do tego wątpliwości. W liście z 1691 roku przekonywała, że nawet przygotowywanie posiłków może być okazją do poznawania praw przyrody. Przywołała przy tym własne obserwacje dotyczące smażenia jajek, przygotowywania syropu i zachowania cukru. Wszystko po to, aby bronić prawa kobiet do zdobywania wiedzy.

Elizabeth Keckley była utalentowaną krawcową, której suknie zamawiały zamożne mieszkanki St. Louis. Choć potrafiła dobrze zarabiać, sama nie była wolna. Należała do rodziny Garlandów, która za uwolnienie jej i syna zażądała 1200 dolarów. Zdobycie takiej sumy wydawało się niemal niemożliwe. Z pomocą przyszły jednak klientki, które postanowiły pożyczyć jej potrzebne pieniądze.

Alice Kober porządkowała tysiące zapisków o nieodczytanym piśmie, wykorzystując skrawki papieru i kartonowe pudełka po papierosach. Amerykańska badaczka szukała prawidłowości w znakach pisma linearnego B, zamiast zaczynać od zgadywania, jaki język zapisano na tabliczkach. J

W 1699 roku Maria Sibylla Merian popłynęła z córką do Surinamu, holenderskiej kolonii w Ameryce Południowej. Miała 52 lata i wieloletnie doświadczenie w obserwowaniu owadów, a część pieniędzy na wyprawę zdobyła ze sprzedaży swoich obrazów. Badania przerwała choroba, jednak zgromadzone materiały pozwoliły jej wydać obszerną, ilustrowaną księgę o tropikalnej przyrodzie.

Mary Anning sprzedawała skamieniałości, by zarabiać na utrzymanie rodziny. Z czasem do jej sklepu przyjeżdżali kolekcjonerzy i uczeni, a znalezione przez nią szkielety pomagały poznawać wymarłe zwierzęta. Jedno z odkryć wydało się Georges’owi Cuvierowi tak osobliwe, że początkowo uznał je za możliwe fałszerstwo.

Przychodziły do kliniki po coś, co miało uchronić je przed ciążą. 76 kobiet dostało placebo, nie wiedząc ani o tym, ani o tym, że uczestniczą w badaniu naukowym. Gdy w grupie placebo pojawiły się ciąże, eksperyment z San Antonio stał się sprawą, o której dyskutowano później nawet w Senacie USA.

7 kwietnia 1926 roku Benito Mussolini opuszczał obrady Międzynarodowego Kongresu Chirurgów na rzymskim Kapitolu. Wśród otaczających go ludzi znalazła się niewysoka kobieta ubrana na czarno. Violet Gibson wyciągnęła rewolwer, wycelowała w głowę włoskiego dyktatora i strzeliła z niewielkiej odległości.

W 1873 roku lekarz związany z Harvardem przekonywał, że intensywna nauka może zaszkodzić kobietom, zwłaszcza podczas menstruacji. W jego wizji zbyt ambitna edukacja groziła osłabieniem organizmu i problemami ze zdrowiem reprodukcyjnym. Mary Putnam Jacobi nie odpowiedziała manifestem. Zrobiła coś znacznie groźniejszego dla takiej teorii: zaczęła mierzyć, liczyć i porównywać.

Ludwik Martin prowadził sklep zegarmistrzowski i jubilerski, ale gdy interes żony zaczął przynosić coraz większe dochody, sprzedał własny zakład, by pomóc jej rozwijać firmę. Zelia zajmowała się produkcją słynnych koronek z Alençon, a wspólna praca zapewniała małżonkom dostatnie życie. Dziś są znani przede wszystkim jako rodzice św. Teresy z Lisieux, jednak ich własna historia jest równie interesująca.

Wieczorem 14 kwietnia 1878 roku pod Tavistock House w Londynie podjechał zamknięty powóz. Przy drzwiach stanął kierownik prywatnego zakładu dla osób uznanych za chore psychicznie i dwie pielęgniarki. Mieli dokumenty, które pozwalały zabrać Georginę Weldon. Nakaz podpisał jej mąż.

Anna Morandi wyrzeźbiła siebie w różowej sukni, przy ludzkim mózgu. XVIII-wieczna artystka z Bolonii przeprowadzała sekcje zwłok i tworzyła woskowe modele narządów, z których uczyli się lekarze.

Jesienią 1915 roku serbski oficer przedstawił 60 żołnierzom ich nową dowódczynię. Mabel St Clair Stobart nie była wojskową ani lekarką. Kilka lat wcześniej w Wielkiej Brytanii jej pomysł, by kobiety szkoliły się do pracy blisko frontu, uchodził za ekstrawagancję.

Klaudia Sewera chciała spędzić urodziny z przyjaciółką, więc wysłała jej serdeczne zaproszenie. Dopisała nawet kilka słów własną ręką, choć resztę wiadomości sporządził ktoś inny. Jej drewniany list znaleziono blisko dwa tysiące lat później wśród pozostałości rzymskiego fortu w północnej Anglii.

Latem 1816 roku Mary Godwin, późniejsza Mary Shelley, spędzała czas nad Jeziorem Genewskim w towarzystwie Percy’ego Shelleya, Lorda Byrona i Johna Polidoriego. Chłód i częste deszcze zatrzymywały ich w domach, gdzie czytali opowieści o duchach. Pewnego wieczoru Byron zaproponował, aby każdy spróbował napisać własną historię grozy. Z pomysłu Mary powstał później "Frankenstein".

W 1954 roku brytyjski parlament zamówił portret Winstona Churchilla z okazji jego 80. urodzin. Obraz namalował Graham Sutherland, który nie próbował przedstawiać premiera jako pomnikowego bohatera. Churchill był z efektu tak niezadowolony, że dzieło wkrótce zniknęło. Po latach okazało się, że zostało spalone na polecenie jego żony.

W rzymskiej pralni ubranie trafiało pod stopy pracownika, który ugniatał je w misie z płynem. Do czyszczenia tkanin wykorzystywano nawet mocz. Siarka służyła do bielenia, a prasa z dwiema wielkimi śrubami pomagała wygładzić materiał.

Królowa Wiktoria przez ponad 60 lat panowania kilka razy stawała się celem zamachowców. Strzelano do niej z pistoletów, próbowano podejść do niej pod pałacem, a jeden z napastników uderzył ją laską.

Wieczorem 23 grudnia 1888 roku Vincent van Gogh okaleczył lewe ucho, a następnie zaniósł odcięty fragment do domu publicznego w Arles. Przez ponad sto lat kobietę, która otrzymała pakunek, znano jedynie jako "Rachel". Dopiero współczesne badania pozwoliły wskazać jej prawdopodobną tożsamość.