Od opowieści do tajnej służby
Noor urodziła się w Moskwie w 1914 roku. Jej ojciec był indyjskim muzykiem i nauczycielem sufizmu, mistycznego nurtu islamu. Matka pochodziła ze Stanów Zjednoczonych.
Rodzina przeniosła się najpierw do Anglii, a następnie do Francji. Noor dorastała głównie pod Paryżem i znakomicie znała francuski. Wychowano ją w duchu niestosowania przemocy.
Nazywano ją księżniczką ze względu na pochodzenie od Tipu Sultana, władcy indyjskiego Majsuru. Zajmowała się nauką, muzyką i pisaniem dla dzieci. Studiowała psychologię dziecięcą oraz muzykę, a w 1939 roku wydała po angielsku dwadzieścia buddyjskich opowieści.
Po niemieckiej inwazji na Francję rodzina uciekła do Anglii w czerwcu 1940 roku. Noor zgłosiła się do WAAF, kobiecej służby pomocniczej brytyjskiego lotnictwa. Tam nauczyła się pracy radiotelegrafistki.
Znajomość języka, Paryża i obsługi radia zwróciła na nią uwagę brytyjskich służb. Zwerbowało ją SOE, czyli Kierownictwo Operacji Specjalnych. Organizacja pomagała podziemiu w okupowanych krajach, między innymi dostarczając broń i pieniądze.
Radiostacja w okupowanym Paryżu
Na szkoleniu część instruktorów kwestionowała przydatność Noor do pracy w konspiracji. Jej wysłanie do Francji popierali jednak Maurice Buckmaster, szef francuskiej sekcji SOE, oraz oficer Vera Atkins. W czerwcu 1943 roku Noor dotarła tam samolotem Lysander.
Noor przyjęła pseudonim Madeleine, zapożyczony od bohaterki jednej z jej opowieści. Jako radiotelegrafistka miała zapewniać łączność radiową między okupowaną Francją a Wielką Brytanią. Wkrótce Niemcy przeprowadzili serię aresztowań w paryskiej siatce konspiracyjnej.
Noor zdecydowała się zostać we Francji i nadal przekazywać wiadomości. Przez pewien czas jako jedyna utrzymywała stamtąd radiowy kontakt SOE z Londynem.
Nadawała spod różnych adresów i korzystała z pomocy dawnych paryskich znajomych. Przekazywała informacje potrzebne do zrzutów broni oraz pieniędzy dla podziemia.
Dużą radiostację trudno było ukryć, a nadawaną transmisję można było namierzyć. Noor zmieniała więc miejsca pobytu i wygląd. Przez ponad trzy miesiące unikała schwytania, utrzymując kontakt z Londynem.
Wiadomość wyryta na misce
W październiku 1943 roku Noor została zdradzona i aresztowana. Niemcy przewieźli ją do siedziby służb bezpieczeństwa przy Avenue Foch w Paryżu. Co najmniej dwukrotnie próbowała uciec, ale za każdym razem ponownie trafiła w ich ręce.
Odmówiła złożenia obietnicy, że zrezygnuje z kolejnych ucieczek. Niemcy uznali ją za szczególnie niebezpieczną więźniarkę i przenieśli do więzienia w Pforzheim. Przez około dziesięć miesięcy przetrzymywali ją w izolacji, niemal stale w kajdanach.
Próbowała przekazać innym więźniom wiadomość o sobie. Na spodzie miski wyryła nazwisko Nora Baker i adres 4 Taviton Street w Londynie. Mieszkała tam jej matka.
Podczas przesłuchań Noor nie ujawniła informacji o swojej pracy ani współpracownikach. We wrześniu 1944 roku przewieziono ją do obozu koncentracyjnego Dachau i zamordowano. Pośmiertnie przyznano jej francuski Croix de Guerre, a w 1949 roku brytyjski George Cross.
W 2020 roku na domu przy Taviton Street w Londynie odsłonięto tablicę upamiętniającą Noor. Widnieją na niej nazwisko Noor Inayat Khan oraz pseudonim Madeleine.
