Nie miała pieniędzy na studia. Została wybitną anatomką

Florence Rena Sabin na portrecie autorstwa Doris Ulmann z 1922 r.Florence Rena Sabin na portrecie autorstwa Doris Ulmann z 1922 r.
Źródło zdjęć: © Domena publiczna

W 1925 r. Florence Sabin została pierwszą kobietą wybraną do amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk. Uznanie zdobyła dzięki badaniom nad anatomią, układem limfatycznym i komórkami uczestniczącymi w obronie organizmu. Po zakończeniu kariery naukowej zajęła się reformowaniem służby zdrowia w Kolorado.

Droga do studiów medycznych

Florence Sabin ukończyła Smith College w 1893 r., lecz jej rodziny nie było stać na sfinansowanie dalszej edukacji. Aby zarobić na studia medyczne, przez dwa lata uczyła matematyki w Denver, a następnie przez rok wykładała zoologię w Smith College.

W 1896 r. rozpoczęła studia w szkole medycznej Johns Hopkins, które ukończyła cztery lata później. Szybko przekonała się, że bardziej niż praktyka lekarska interesuje ją praca badawcza. Rozwijała swoje umiejętności pod kierunkiem wybitnego anatoma Franklina P. Malla.

Już w 1901 r. opublikowała atlas rdzenia przedłużonego i śródmózgowia. Opracowanie stało się cenioną pomocą w poznawaniu budowy tych części mózgu, a jego autorka kontynuowała karierę naukową na Johns Hopkins.

Kariera na Johns Hopkins

W 1902 r. Sabin otrzymała stanowisko na wydziale medycznym Johns Hopkins jako pierwsza kobieta zatrudniona w jego kadrze akademickiej. W 1917 r. została tam pierwszą kobietą z tytułem pełnego profesora. Specjalizowała się w histologii, czyli nauce zajmującej się budową tkanek.

Jednym z najważniejszych obszarów jej badań był rozwój układu limfatycznego w okresie zarodkowym. Sabin wykazała, że naczynia limfatyczne powstają z żył, a następnie rozrastają się w kierunku otaczających tkanek. Jej ustalenia podważały konkurencyjną teorię, zgodnie z którą proces ten miał przebiegać w odwrotnym kierunku.

Uczona zajmowała się również komórkami krwi i mechanizmami odpowiedzi organizmu na zakażenia. W 1924 r. została pierwszą kobietą stojącą na czele Amerykańskiego Stowarzyszenia Anatomów.

Rok później wybrano ją do Narodowej Akademii Nauk Stanów Zjednoczonych. Żadna kobieta przed nią nie dostąpiła tego wyróżnienia.

Badania w Instytucie Rockefellera

W 1925 r. Sabin przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła pracę w Instytucie Rockefellera. Została pierwszą kobietą przyjętą do grona jego pełnoprawnych pracowników naukowych.

Skupiła się na badaniach komórek uczestniczących w obronie organizmu, szczególnie w przebiegu gruźlicy. Wraz ze współpracownikami analizowała reakcje komórek na składniki prątków gruźlicy oraz uszkodzenia, jakie choroba wywołuje w tkankach.

Równocześnie zajmowała się kształceniem młodszych naukowców. Angażowała się także w inicjatywy wspierające kobiety, które chciały rozwijać karierę badawczą.

Reforma zdrowia publicznego

W 1938 r. Sabin przeszła na emeryturę i wróciła do Kolorado. Nie oznaczało to jednak końca jej aktywności zawodowej. Kilka lat później zaangażowała się w działania na rzecz poprawy stanowej opieki zdrowotnej.

Od 1944 r. uczestniczyła w ocenie funkcjonowania służb zdrowia w Kolorado. Wskazywała na niedostateczne finansowanie placówek oraz braki wykwalifikowanego personelu. Brała również udział w opracowywaniu programu reform.

Pomagała tworzyć stanowy urząd zdrowia, który miał działać niezależnie od bieżących nacisków politycznych. Pełniła także funkcję komisarza zdrowia w Denver.

Florence Sabin zmarła w 1953 r. Sześć lat później stan Kolorado uhonorował ją posągiem umieszczonym w Narodowej Kolekcji Rzeźb na Kapitolu Stanów Zjednoczonych.

Wybrane dla Ciebie