Pierwsza Amerykanka z Noblem. Zmieniła los ubogich

Kiedy w 1889 roku otwierała drzwi zaniedbanej rezydencji w zachodnim Chicago, większość obserwatorów widziała w tym ekscentryczny pomysł młodej, dobrze urodzonej panny. Jane Addams budowała wtedy fundament pod zawód, który dziś nazywamy pracą socjalną. Niespełna pół wieku później jako pierwsza Amerykanka odebrała Pokojową Nagrodę Nobla.

Jane Addams / domena publicznaJane Addams / domena publiczna
Źródło zdjęć: © Domena publiczna

Dzieciństwo w Illinois

Przyszła na świat 6 września 1860 w Cedarville w stanie Illinois, jako jedno z dziewięciorga dzieci Sarah Weber i Johna Huya Addamsa. Pięcioro rodzeństwa przeżyło wiek niemowlęcy, a sama Jane straciła matkę w wieku 2 lat, gdy ta zmarła przy porodzie. Wychowanie spadło na ojca, polityka z silną pozycją w stanie.

John Huy Addams zasiadał w senacie Illinois przez 16 lat i służył wcześniej w armii Unii. Znał osobiście Abrahama Lincolna, co w domu rodzinnym pozostawiło ślad w postaci szacunku do służby publicznej. Córka wyrosła w atmosferze, w której polityka i moralność splatały się ze sobą bez wyraźnej granicy.

Edukację rozpoczęła w Rockford Female Seminary, kończąc szkołę z pierwszą lokatą w 1881. Rok później uzyskała bachelor's degree w Rockford College for Women.

Marzyła o medycynie, próbowała studiować zarówno w Rockford, jak i w Filadelfii, ale operacja kręgosłupa przerwała te plany. Sześć lat zmagań ze zdrowiem ostatecznie zamknęło drogę do zawodu lekarza.

Inspiracja zza oceanu

Przełom przyszedł w 1888 podczas podróży po Europie. Razem z Ellen Gates Starr odwiedziła wtedy londyński Toynbee Hall, pierwszą tego typu placówkę osiedlową na świecie. Brytyjski model zakładał, że wykształceni młodzi ludzie mieszkają wśród biedoty i dzielą się wiedzą oraz codziennym doświadczeniem.

Addams wróciła do Chicago z gotową koncepcją. Rok później wraz ze Starr otworzyły Hull-House w zachodniej dzielnicy miasta, w domu odziedziczonym po Charlesie Hullu, od którego wzięła się nazwa.

Powstała w ten sposób pierwsza amerykańska settlement house, miejsce, gdzie wykształcone kobiety zamieszkały obok rodzin imigranckich.

Wokół projektu skupiło się grono nietuzinkowych współpracownic. Florence Kelley, Julia Lathrop, Alice Hamilton i siostry Abbott współtworzyły program, który łączył edukację z badaniami społecznymi. Każda z nich wniosła odrębną kompetencję, od prawa pracy po medycynę przemysłową.

Codzienność w Hull-House

Hull-House szybko przestał być tylko schronieniem dla idealistek. Działało tu przedszkole oraz opieka dzienna dla dzieci kobiet pracujących w fabrykach, co rozwiązywało jeden z najboleśniejszych problemów imigranckich rodzin. Pracujące matki po raz pierwszy zyskały realne wsparcie organizacyjne.

Rozbudowywał się też program edukacyjny. Mieszkańcy okolicy uczyli się angielskiego, gotowania, zasad codziennego funkcjonowania w nowym kraju i konkretnych zawodów.

Hull-House prowadził także pośrednictwo pracy, działał jako centrum społecznościowe, oferował salę gimnastyczną i galerię sztuki.

Addams traktowała tę placówkę jako laboratorium reform. Z obserwacji ulicy i sąsiedztwa wyrastały konkretne projekty zmian prawnych, dotyczące warunków sanitarnych, fabryk i ochrony pracy kobiet.

Działaczki Hull-House lobbowały za przepisami, których brak codziennie widziały w twarzach swoich sąsiadów.

Polityka i Nobel

Od 1905 Addams zasiadała we władzach oświatowych Chicago, a w 1909 stanęła na czele rady pomocy społecznej tego miasta. Włączyła się w kampanię na rzecz utworzenia sądu dla nieletnich, walczyła o sieć placów zabaw i przedszkoli.

W 1907 współtworzyła National Child Labor Committee, którego prace dziewięć lat później wpłynęły na federalne prawo dotyczące pracy dzieci.

Z University of Chicago wyszła też jej inicjatywa utworzenia szkoły pracy socjalnej. W latach 1909–1915 jako pierwsza kobieta przewodziła National Conference of Charities and Corrections.

Działała w National American Women's Suffrage Association, pisała teksty prowyborcze i znalazła się w gronie założycieli NAACP. W 1910 Yale przyznał jej doktorat honoris causa, również jako pierwszej kobiecie w historii uczelni.

Po wybuchu I wojny światowej zajęła się ruchem pokojowym, obejmując przewodnictwo Międzynarodowej Ligi Kobiet na rzecz Pokoju i Wolności.

W 1931 Komitet Norweski przyznał jej Pokojową Nagrodę Nobla wspólnie z Nicholasem Butlerem. Była pierwszą Amerykanką uhonorowaną tym wyróżnieniem.

Zmarła 21 maja 1935 w Chicago, zostawiając po sobie instytucję i zawód, których wcześniej w Stanach Zjednoczonych po prostu nie było.

Bibliografia

- [https://janeaddams.ramapo.edu/about-jane-addams/]

- Jane Addams: A Hero for Our Time [https://www.neh.gov/article/jane-addams-hero-our-time].

Wybrane dla Ciebie