Rosemary Kennedy. Jej dramat ukrywano przed światem

Po operacji Rosemary nie mogła wrócić do dotychczasowego życia. Straciła większość zdolności mówienia, nie poruszała się samodzielnie, a jej osobowość uległa głębokiej zmianie.

Arcybiskup Cushing pomógł rodzinie umieścić ją w St. Coletta School for Exceptional Children w Jefferson. Rosemary pozostała tam przez większą część życia, z dala od rodzinnego domu i zainteresowania opinii publicznej.

Kennedy’owie nie ujawniali ani jej stanu, ani miejsca pobytu. Milczenie trwało przez dziesięciolecia, dlatego wielu Amerykanów nie wiedziało nawet, co stało się z jedną z córek Josepha i Rose Kennedych.

Rosemary urodziła się 13 września 1918 roku w Brookline w stanie Massachusetts. Była trzecim dzieckiem Josepha P. Kennedy’ego i Rose Fitzgerald oraz ich pierwszą córką.

Lekarz nie dotarł na czas do porodu, który przypadł na okres epidemii grypy hiszpanki. Pielęgniarka przez około 2 godziny powstrzymywała narodziny dziecka, czekając na medyka. Późniejsze trudności rozwojowe Rosemary łączono z niedotlenieniem, do którego miało wówczas dojść.

Dziewczynka później niż rówieśnicy zaczęła siadać, raczkować i chodzić. Miała także problemy z mową, pisaniem oraz czytaniem, lecz Rose Kennedy przez lata starała się podtrzymywać wrażenie, że córka rozwija się prawidłowo.

Pełnej prawdy długo nie znała nawet dalsza rodzina. Około 1929 roku Rosemary umieszczono w szkole z internatem w Pensylwanii, przeznaczonej dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Nauka nie przyniosła jednak znaczących rezultatów.

Trudności w nauce nie wykluczały Rosemary z rodzinnego życia. Prowadziła pamiętnik, uczestniczyła w tańcach i koncertach, a podczas prezydentury Roosevelta odwiedziła Biały Dom.

Rodzina przeniosła się do Londynu w 1938 roku, gdy Joseph Kennedy został ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Wielkiej Brytanii. Dwudziestoletnia Rosemary została tam przedstawiona na dworze królewskim.

Córka amerykańskiego ambasadora pojawiała się więc w środowisku dyplomatycznym, choć nadal zmagała się z trudnościami, które Kennedy’owie ukrywali przed otoczeniem.

Pobyt w Wielkiej Brytanii był jednym z ostatnich okresów, gdy uczestniczyła w życiu rodziny na podobnych zasadach jak rodzeństwo.

Lobotomia Rosemary Kennedy w 1941 roku

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku zachowanie Rosemary zaczęło budzić coraz większy niepokój bliskich. Stawała się bardziej drażliwa, a Eunice Kennedy wspominała później o rosnącym napięciu i trudnych chwilach w domu.

Joseph Kennedy szukał sposobu na opanowanie zachowania córki. Zależało mu także na ochronie reputacji rodziny, która była już obecna w życiu politycznym.

Ojciec wyraził w listopadzie 1941 roku zgodę na eksperymentalną lobotomię. Zabieg reklamowano jako metodę łagodzącą agresję i zmiany nastroju, chociaż Amerykańskie Towarzystwo Medyczne nie uznawało go za bezpieczny.

Skutków operacji nie można było odwrócić. Rosemary utraciła umiejętności, które posiadała wcześniej, a rodzina zdecydowała, że nie będzie już mieszkała w domu.

Bliską relację z Rosemary odbudowała po latach jej młodsza siostra Eunice Kennedy Shriver. Odwiedzała ją w Wisconsin i poznawała warunki jej codziennego życia, co wpłynęło na podejście rodziny do niepełnosprawności intelektualnej.

Eunice zorganizowała w 1962 roku na terenie własnej posiadłości letni obóz dla dzieci i dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną. Sześć lat później założyła Special Olympics, które rozwinęły się w międzynarodowy ruch obejmujący miliony uczestników.

Pozostali członkowie rodziny również angażowali się w podobne działania. John F. Kennedy wspierał odpowiednie ustawy, Jean Kennedy Smith stworzyła Very Special Arts, a Anthony Shriver powołał program Best Buddies. Ted Kennedy i Rose Kennedy przez lata działali na rzecz osób z niepełnosprawnościami.

Rosemary zmarła 7 stycznia 2005 roku w wieku 86 lat. Towarzyszyło jej rodzeństwo, a po śmierci została pochowana na cmentarzu Holyhood w rodzinnym Brookline.