104. Przyjęła imię zmarłego męża. Miriam Leslie ratowała wydawnictwo

Frank Leslie, założyciel znanego amerykańskiego wydawnictwa prasowego, urodził się w Anglii jako Henry Carter. Początkowo pracował jako ilustrator, a po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych stworzył przedsiębiorstwo specjalizujące się w wydawaniu ilustrowanych czasopism. W 1857 r. prawnie przyjął używany wcześniej pseudonim Frank Leslie, który stał się również rozpoznawalną marką jego wydawnictwa.

Miriam znała branżę prasową jeszcze przed ślubem z Lesliem w 1874 r. Kierowała kilkoma magazynami, zajmowała się doborem materiałów i organizacją pracy redakcyjnej.

Miała też doświadczenie w przygotowywaniu ilustracji do druku, które stanowiły ważny element ówczesnych czasopism.

Gdy w styczniu 1880 r. jej mąż zmarł, przejęła przedsiębiorstwo znajdujące się w poważnych tarapatach finansowych. Zadłużenie narastało już wcześniej wskutek kosztownych inwestycji, wysokich wydatków i trudnej sytuacji gospodarczej.

Dodatkowym problemem okazał się konflikt rodzinny. Synowie zmarłego zakwestionowali testament oraz prawa Miriam do odziedziczonego majątku. Spór dotyczył również nazwiska Leslie, pod którym ukazywały się popularne gazety i magazyny.

W 1881 r. Miriam oficjalnie zmieniła imię i nazwisko na Frank Leslie. W ten sposób zamierzała umocnić swoje prawa do marki, którą mąż budował przez wiele lat.

Najpilniejszym problemem wydawnictwa był brak pieniędzy. Z pomocą przyszła zamożna wdowa Eliza Jane Smith, która pożyczyła Miriam 50 tys. dolarów. Zabezpieczeniem pożyczki stały się należące do wydawczyni diamenty.

Dzięki uzyskanym środkom Leslie mogła kontynuować działalność przedsiębiorstwa. Aby jednak spłacić zobowiązanie, musiała zwiększyć sprzedaż czasopism.

Przełom nastąpił po wydarzeniach z 2 lipca 1881 r., kiedy w Waszyngtonie postrzelono prezydenta Stanów Zjednoczonych Jamesa Garfielda.

Leslie wysłała do stolicy ilustratorów, którzy mieli przygotowywać szkice i zbierać informacje o zamachu. Jej tygodnik publikował bogato ilustrowane relacje z wydarzeń, którymi interesował się cały kraj.

Garfield przez ponad dwa miesiące walczył o życie. Kolejne numery pisma przedstawiały stan zdrowia prezydenta, jego rodzinę oraz zamachowca. Po śmierci Garfielda publikowano również materiały dotyczące uroczystości pogrzebowych.

Zainteresowanie czytelników przełożyło się na gwałtowny wzrost nakładu. Dodatkowe przychody pozwoliły Miriam spłacić pożyczkę i odzyskać zastawione diamenty.

Po zażegnaniu najpilniejszych problemów finansowych Leslie przystąpiła do reorganizacji przedsiębiorstwa. Przeniosła wydawnictwo do tańszej siedziby przy Bond Street w Nowym Jorku i zaczęła ograniczać koszty działalności.

Firma była wówczas rozbudowanym przedsięwzięciem, zatrudniającym setki pracowników i korzystającym z licznych maszyn drukarskich. Utrzymanie tak dużej organizacji wymagało jednak odpowiednich przychodów, a nie wszystkie wydawane czasopisma przynosiły zadowalające wyniki.

W 1885 r. Leslie ograniczyła działalność do dwóch tygodników i czterech miesięczników. Zrezygnowała z mniej opłacalnych tytułów, a zaoszczędzone środki przeznaczała m.in. na poprawę jakości papieru i ilustracji.

W 1889 r. sprzedała także "Frank Leslie's Illustrated Newspaper", jeden z najbardziej rozpoznawalnych tytułów związanych z nazwiskiem jej zmarłego męża.

Nie oznaczało to całkowitego wycofania się z branży prasowej. Leslie dostosowywała działalność wydawniczą do zmieniających się warunków, nie próbując za wszelką cenę utrzymać wszystkich odziedziczonych czasopism.

Miriam Leslie zmarła w 1914 r. W testamencie przeznaczyła swój majątek na wsparcie ruchu walczącego o przyznanie kobietom praw wyborczych w Stanach Zjednoczonych. Realizację tego celu powierzyła Carrie Chapman Catt, jednej z najważniejszych amerykańskich działaczek na rzecz równouprawnienia.

Po śmierci wydawczyni doszło do sporów spadkowych, które zmniejszyły kwotę dostępną na realizację jej ostatniej woli. Mimo to w 1917 r. z pozostałych środków utworzono Leslie Woman Suffrage Commission.

Organizacja wspierała kampanię na rzecz praw wyborczych kobiet, wykorzystując część majątku zgromadzonego przez kobietę, która kilkadziesiąt lat wcześniej musiała walczyć o zachowanie własnego przedsiębiorstwa.