Zamówiła spodnie dla męża. Jej prośba zmieniła historię jeansów

Levi Strauss pochodził z Bawarii. Po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych zdobywał doświadczenie w rodzinnym przedsiębiorstwie handlowym w Nowym Jorku. W 1853 roku przeniósł się do San Francisco, które rozwijało się dzięki kalifornijskiej gorączce złota.

Na Zachodnim Wybrzeżu zaopatrywał sklepy w materiały, gotową odzież, obuwie i pościel. Nie był krawcem i początkowo nie prowadził zakładu produkującego spodnie, choć późniejsze popularne opowieści nieraz przedstawiały go właśnie w takiej roli.

Jednym z jego klientów został Jacob Davis, urodzony na terenach dzisiejszej Łotwy. Mężczyzna prowadził warsztat w Reno w Nevadzie, gdzie szył m.in. spodnie dla robotników.

Klienci oczekiwali przede wszystkim ubrań, które wytrzymają ciężką pracę.

Największy problem sprawiały okolice kieszeni. Gdy wkładano do nich ciężkie przedmioty, materiał naprężał się przy końcach szwów, powodując uszkodzenia nici i rozrywanie tkaniny.

Davis zaczął wzmacniać te miejsca metalowymi nitami. Znał takie łączenia z wcześniejszej pracy przy derkach dla koni.

Teraz wykorzystał je, aby połączyć warstwy materiału w punktach najbardziej narażonych na uszkodzenie.

Jak ustaliła historyczka firmy Levi Strauss & Co. Tracey Panek, do opracowania trwalszych spodni przyczyniło się zamówienie złożone przez żonę robotnika.

Chciała, by ubranie męża było szczególnie wytrzymałe. Późniejsza legenda reklamowa zastąpiła tę kobietę fikcyjnym poszukiwaczem złota imieniem Alkali Ike.

Wynalazkiem Davisa nie były same spodnie ani tkanina denim. Obie rzeczy istniały wcześniej. Nowość stanowił sposób wzmacniania kieszeni metalowymi elementami.

W 1872 roku Davis napisał do Straussa z propozycją współpracy. Potrzebował pieniędzy na opatentowanie rozwiązania oraz wspólnika zdolnego rozwinąć produkcję. Kupiec zgodził się uczestniczyć w przedsięwzięciu.

Wniosek patentowy złożono 9 sierpnia 1872 roku. Urząd przyznał patent numer 139 121 w dniu 20 maja 1873 roku. Jako wynalazcę wskazano Jacoba W. Davisa z Reno, a prawa związano z nim oraz firmą Levi Strauss & Company z San Francisco.

Dokument opisywał wzmacnianie zakończeń szwów za pomocą nitu lub metalowego oczka. Element ten łączył dwie warstwy materiału, dzięki czemu obciążenie nie działało wyłącznie na nici. W patencie przedstawiono zastosowanie rozwiązania przy kieszeniach spodni.

Davis odwołał się również do wcześniejszego używania podobnych łączeń w obuwiu. Nie rościł więc sobie prawa do każdej konstrukcji wykorzystującej nity. Ochrona jego własnego usprawnienia wygasła w 1890 roku, po siedemnastu latach.

Po uzyskaniu patentu Davis przeniósł się do San Francisco i zaangażował w organizowanie produkcji. Strauss zapewniał zaplecze handlowe oraz dostęp do klientów, dzięki czemu nitowane spodnie zaczęły trafiać na szerszy rynek.

Sprzedawano je początkowo jako waist overalls, czyli robocze spodnie do pasa. Najważniejszą cechą reklamowanego produktu była trwałość. Dopiero w kolejnych dziesięcioleciach jeansy zaczęto kojarzyć także z modą.

W 1886 roku firma wprowadziła znak przedstawiający dwa konie ciągnące parę spodni w przeciwne strony. Rysunek miał przekonać kupujących, że materiał i szwy wytrzymają silne naprężenia.

Około 1890 roku pojawiło się oznaczenie 501. Sam krój nadal się zmieniał. Dodano m.in. drugą tylną kieszeń i szlufki, a w 1936 roku przy prawej tylnej kieszeni zaczęto umieszczać charakterystyczną czerwoną wszywkę.

Dwa lata wcześniej, w 1934 roku, firma wprowadziła linię Lady Levi’s, oferując spodnie przeznaczone dla kobiet.