Bobby Panknin. Kilka minut wystarczyło, by zniknął na zawsze

Na początku sierpnia 1963 roku Edna Panknin wypoczywała nad jeziorem Deep Lake z czterema synami: nastoletnim Tedem, 10-letnim Billem, 6-letnim Jimem i najmłodszym, 4-letnim Bobbym.

Rodzina biwakowała pod namiotami w popularnym ośrodku wypoczynkowym w hrabstwie Stevens. Ojciec chłopców, Howard Panknin, pełniący służbę w siłach powietrznych Stanów Zjednoczonych, miał dołączyć do nich później.

3 sierpnia Edna wybrała się z trzema młodszymi synami na spacer leśną drogą prowadzącą przez teren dawnej wycinki. Okolica uchodziła za spokojną i od lat przyciągała rodziny spędzające wakacje nad jeziorem.

Podczas spaceru Bill usłyszał szum wody i pobiegł sprawdzić, skąd dochodzi. Edna ruszyła za nim, wcześniej prosząc 6-letniego Jima, by został z Bobbym i miał go na oku. Chłopiec po chwili również pobiegł za matką i starszym bratem, zostawiając 4-latka samego przy leśnej drodze.

Edna z synami oddaliła się zaledwie o kilkadziesiąt metrów. Kiedy po około 5 minutach wrócili, Bobby'ego już nie było. Chłopiec miał na sobie jedynie kąpielówki i był boso. W pobliżu nie znaleziono śladów wskazujących, by przedzierał się przez gęste zarośla otaczające drogę.

Informacja o zaginięciu błyskawicznie postawiła na nogi rodzinę i wypoczywających nad jeziorem ludzi. Do poszukiwań natychmiast dołączyli ojciec chłopca Howard Panknin oraz jego najstarszy brat Ted.

Przeczesywano las, linię brzegową jeziora i teren całego ośrodka, rozmawiano z turystami i sprawdzano kolejne tropy. Mimo szybko rozpoczętej akcji nie odnaleziono ani Bobby'ego, ani żadnego śladu, który pozwoliłby wyjaśnić, co wydarzyło się w ciągu tych kilku minut.

Jim przez całe życie wracał myślami do chwili, gdy zostawił młodszego brata samego przy leśnej drodze i pobiegł za matką. Choć nikt z bliskich nigdy nie obarczał go winą za zaginięcie Bobby'ego, sam przez lata zmagał się z poczuciem odpowiedzialności za tamte wydarzenia.

Po latach Bill Panknin mówił, że patrzy na zachowanie brata z perspektywy 6-latka, który po prostu odruchowo pobiegł za matką i starszym bratem. Podkreślał, że trudno oczekiwać od dziecka w tym wieku innej reakcji w takiej sytuacji.

Rodzina wielokrotnie wracała też do pytania, co mogło wydarzyć się tamtego dnia. Rozważano między innymi, że gdyby Jim pozostał z Bobbym, mógł podzielić jego los, jeśli za zaginięciem rzeczywiście stała osoba trzecia.

Były to jednak wyłącznie rodzinne rozważania, ponieważ śledztwo nigdy nie ustaliło, co wydarzyło się podczas tych kilku minut.

Bill i Jim, pytani po latach o tamten dzień, wciąż pamiętali go z niezwykłą dokładnością. Dla obu braci kilka minut spędzonych nad Deep Lake na zawsze podzieliło życie rodziny na "przed" i "po" zaginięciu Bobby'ego.

Najstarszy z rodzeństwa, Ted, przez lata wierzył, że jego młodszy brat mógł zostać zabrany przez obcą osobę i wychować się w innej rodzinie. Nigdy nie znalazły się jednak dowody potwierdzające taki scenariusz. Była to raczej nadzieja, która pozwalała łatwiej pogodzić się z niewiedzą niż myśl, że 4-latek zginął krótko po zaginięciu.

Przez ponad 60 lat nie odnaleziono Bobby'ego ani nie ustalono, co wydarzyło się 3 sierpnia 1963 roku. Dawny ośrodek Deep Lake Resort zniknął z mapy, a okolica zmieniła się nie do poznania.