Była zamożną przedsiębiorczynią. Padła ofiarą segregacji rasowej

Wczesne życie Mary Ellen Pleasant pozostaje słabo udokumentowane. Historycy nie są zgodni co do miejsca jej urodzenia, a nawet tego, czy przyszła na świat jako osoba wolna. Zachowane relacje różnią się między sobą, zaś sama Pleasant w różnych okresach przedstawiała odmienne wersje swojej przeszłości.

Wiadomo, że część młodości spędziła na wyspie Nantucket w stanie Massachusetts. Pracowała tam w sklepie należącym do rodziny Husseyów, gdzie poznała podstawy handlu i obsługi klientów. Doświadczenie to wykorzystała później w prowadzeniu własnych interesów.

Jej pierwszym mężem był James Smith, po którym odziedziczyła znaczne środki finansowe. Następnie poślubiła Johna Jamesa Pleasanta.

W okresie gorączki złota przybyła do San Francisco. Miasto przeżywało wówczas gwałtowny rozwój, przyciągając tysiące poszukiwaczy złota, kupców i przedsiębiorców. Rosnąca liczba mieszkańców stwarzała duże możliwości zarobku, które Pleasant potrafiła wykorzystać.

Pleasant prowadziła pralnie, pensjonaty i inne przedsiębiorstwa usługowe. Inwestowała również w nieruchomości w San Francisco i pobliskim Oakland, a część kapitału przeznaczała na zakup akcji, m.in. spółek związanych z górnictwem.

Mimo posiadanego majątku pracowała także jako kucharka i gospodyni w domach zamożnych mieszkańców. Zajęcie to zapewniało jej dostęp do środowiska wpływowych przedsiębiorców i osób dobrze zorientowanych w lokalnych interesach.

Według późniejszych relacji Pleasant potrafiła wykorzystywać zdobywane w ten sposób informacje przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Nie sposób jednak ustalić, jak duże znaczenie miały zasłyszane rozmowy dla jej sukcesów finansowych. Dochody czerpała z wielu przedsięwzięć, a jej działalność wykraczała daleko poza rynek nieruchomości.

Jednym z najważniejszych partnerów biznesowych Pleasant został finansista Thomas Bell. Prowadzili wspólne interesy, a kobieta zamieszkała w domu zajmowanym również przez rodzinę Bella.

Łączące ich zależności finansowe okazały się później źródłem poważnych konfliktów. Ustalenie, do kogo należały poszczególne składniki majątku, stało się przedmiotem wieloletnich sporów.

Pleasant przeznaczała część zarabianych pieniędzy na wspieranie czarnoskórej społeczności. Finansowała prasę, pomagała wspólnotom religijnym i angażowała się w działalność Athenaeum Building, który służył jako biblioteka i miejsce spotkań.

Była również związana z ruchem abolicjonistycznym, dążącym do zniesienia niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych. Według zachowanych przekazów pomagała osobom uciekającym z niewoli i organizowała środki potrzebne do zapewnienia im bezpieczeństwa.

Nie wszystkie informacje na temat jej działalności można jednak zweryfikować. Pod koniec życia Pleasant twierdziła m.in., że finansowo wspierała Johna Browna, który w 1859 r. zorganizował zbrojny atak na federalny arsenał w Harpers Ferry.

Historycy różnie oceniają wiarygodność tych deklaracji. Nie zachowały się wystarczające dowody pozwalające potwierdzić wszystkie kwoty, jakie Pleasant miała przekazać Brownowi.

Pomimo znacznego majątku i pozycji w miejscowym środowisku biznesowym Pleasant nadal doświadczała dyskryminacji ze względu na kolor skóry.

W latach 60. XIX w. odmówiono jej przejazdu koleją uliczną w San Francisco. Kobieta postanowiła dochodzić swoich praw przed sądem i wystąpiła przeciwko przewoźnikowi.

Sprawa dotarła aż do Sądu Najwyższego Kalifornii. Pleasant sprzeciwiała się praktykom, które uniemożliwiały czarnoskórym pasażerom korzystanie z transportu publicznego na takich samych zasadach jak pozostałym mieszkańcom miasta.

Postępowanie nie zakończyło się jednak pełnym sukcesem. Choć wcześniej przyznano jej odszkodowanie w wysokości 500 dolarów, Sąd Najwyższy Kalifornii uchylił to rozstrzygnięcie.

Mimo niekorzystnego wyniku finansowego jej działania stały się częścią szerszej walki z segregacją rasową. Pleasant należała do osób, które otwarcie sprzeciwiały się dyskryminacji w przestrzeni publicznej i próbowały zmieniać obowiązujące praktyki na drodze sądowej.

W 1892 r. zmarł Thomas Bell, wieloletni partner biznesowy Pleasant. Po jego śmierci doszło do konfliktu między nią a wdową po finansiście. Spór dotyczył praw do majątku i wzajemnych rozliczeń.

Sprawą zainteresowała się prasa, która zaczęła przedstawiać Pleasant w wyjątkowo nieprzychylnym świetle. W publikacjach wykorzystywano rasistowskie stereotypy, podważając jej reputację i wiarygodność.

Długotrwałe konflikty majątkowe oraz narastające problemy finansowe sprawiły, że Pleasant utraciła znaczną część dawnego bogactwa. Nie udało jej się już odzyskać pozycji ekonomicznej, którą osiągnęła w okresie największych sukcesów.

Mary Ellen Pleasant zmarła w 1904 r. Na jej nagrobku umieszczono określenie "przyjaciółka Johna Browna", upamiętniające jej związki z ruchem abolicjonistycznym.

Choć rozmiary jej fortuny i wiele szczegółów działalności pozostają trudne do ustalenia, zachowane informacje potwierdzają, że była przedsiębiorczynią, która przez dziesięciolecia prowadziła interesy i angażowała się w walkę o prawa czarnoskórych Amerykanów.