Handlowała po obu stronach Atlantyku. Dorobiła się fortuny

Margaret Hardenbroeck pochodziła z rodziny zajmującej się handlem. W 1659 r. przybyła do Nowego Amsterdamu, głównego miasta holenderskiej kolonii Nowe Niderlandy, aby reprezentować interesy swojego kuzyna.

Zajmowała się sprzedażą sprowadzanych towarów, odzyskiwaniem należności i wymianą przedmiotów codziennego użytku na futra, które następnie wysyłano do Europy. Praca wymagała znajomości miejscowego rynku oraz utrzymywania kontaktów z kupcami po obu stronach Atlantyku.

Jeszcze w 1659 r. poślubiła Pietera de Vriesa, który również zajmował się handlem. Małżeństwo nie zakończyło jednak jej działalności zawodowej. W holenderskiej kolonii kobiety zamężne miały większe możliwości samodzielnego zarządzania majątkiem i prowadzenia interesów niż na obszarach podlegających prawu angielskiemu.

Para doczekała się córki Evy. W 1661 r. Pieter zmarł, pozostawiając żonie przedsiębiorstwo i majątek. Margaret kontynuowała działalność kupiecką, a zarobione pieniądze inwestowała m.in. w statki i nieruchomości.

Hardenbroeck nie ograniczała się do zarządzania interesami z lądu. Osobiście uczestniczyła w podróżach transatlantyckich, pełniąc funkcję określaną jako supercargo. Odpowiadała wówczas za handlową stronę rejsu, w tym za przewożone towary, zawieranie transakcji i rozliczenia.

Do Europy wysyłała przede wszystkim futra, natomiast do amerykańskiej kolonii sprowadzała tkaniny i inne poszukiwane tam produkty. Inwestycje we własne statki umożliwiały jej rozwijanie handlu na większą skalę.

W 1662 r. Margaret ponownie wyszła za mąż. Jej drugim mężem został Frederick Philipse, kupiec, który wcześniej pracował jako cieśla dla Holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej.

Małżeństwo połączyło majątki, kontakty handlowe i przedsięwzięcia obojga. Zadbano również o zabezpieczenie przyszłości Evy, córki Margaret z pierwszego związku. Philipse adoptował dziewczynkę, a ustalenia majątkowe miały zapewnić jej udział w dziedziczeniu rodzinnej fortuny.

W 1664 r. Anglicy zajęli Nowy Amsterdam, który przemianowano później na Nowy Jork. Zmiana władzy oznaczała również stopniowe wprowadzanie odmiennych zasad prawnych.

Prawo angielskie znacznie ograniczało samodzielność majątkową zamężnych kobiet. W przeciwieństwie do przepisów obowiązujących wcześniej w holenderskiej kolonii dawało im mniejsze możliwości niezależnego zawierania umów i zarządzania własnością.

Dla Hardenbroeck, która od lat prowadziła interesy na własny rachunek, była to istotna zmiana. Nie wycofała się jednak z handlu.

Wspólnie z Frederickiem Philipse'em rozwijała działalność kupiecką, uczestniczyła w przedsięwzięciach związanych z transportem morskim i inwestowała w ziemię. Kapitał zgromadzony przez Margaret przed drugim małżeństwem odegrał ważną rolę w rozbudowie rodzinnego majątku.

Bogactwo Philipse'ów pochodziło z różnych źródeł. Oprócz handlu futrami, tkaninami i innymi towarami rodzina uczestniczyła również w transatlantyckim handlu zniewolonymi Afrykanami.

Statki należące do Philipse'ów przewoziły ludzi sprzedawanych następnie w niewolę. Osoby pozbawione wolności wykorzystywano także do pracy w rodzinnych posiadłościach i przedsiębiorstwach.

Margaret Hardenbroeck zmarła prawdopodobnie około 1691 r., choć dokładna data jej śmierci pozostaje niepewna. Jej majątek przeszedł w ręce Fredericka Philipse'a.

W 1693 r. otrzymał on królewskie nadanie rozległej posiadłości znanej jako Philipsburg Manor. Ziemie te stały się jednym z najważniejszych składników fortuny Philipse'ów, do której powstania w znacznym stopniu przyczyniła się wcześniejsza działalność handlowa Margaret.