Nie jadła przez dwa lata. Tak dziewczynka stała się sensacją

Sarah Jacob przyszła na świat 12 maja 1857 roku jako trzecia córka Evana i Hannah, rolników z hrabstwa Carmarthenshire. Do 10 roku życia niczym nie różniła się od innych wiejskich dzieci.

W lutym 1867 roku ciężko zachorowała. Choroba na cały miesiąc odebrała jej przytomność. Kiedy otworzyła oczy, przestała jeść. Przyjmowała już tylko odrobinę mleka.

To, co zobaczyli rodzice i sąsiedzi, szybko zamienili w opowieść o wiele bardziej niezwykłą. Od października 1867 roku w okolicy mówiono, że dziewczynka nie tyka żadnego jedzenia ani picia.

Historia świętego postu rozlała się po Walii i dotarła do Anglii. Jednych fascynowała, drugich napełniała nabożnym podziwem.

Przez 2 lata dom w Llether-neuadd-uchaf odwiedziły setki ludzi. Przynosili kwiaty, książki i drobne pieniądze, a leżącą w łóżku Sarah oglądali jak znak zesłany z nieba. Rodzina nie zaprzeczała. O lokalnej sensacji mówiła cała Wielka Brytania.

Lekarze mieli inne zdanie. Latem 1869 roku sprawa trafiła na łamy "The Lancet". Medycy spierali się, czy ludzki organizm w ogóle potrafi przetrwać tak długo bez jedzenia.

Chirurg Robert Fowler zbadał dziewczynkę sam. W liście do "The Times" napisał bez ogródek, że to udawanie, a jedzenie zapewne trafia do Sarah po zmroku. Te słowa mocno podzieliły opinię publiczną. Jedni wierzyli w cud, drudzy w oszustwo.

Sceptycy, wśród nich walijski publicysta John Griffiths piszący jako Gohebydd, zażądali twardego dowodu. 30 listopada 1869 roku, na publicznym zebraniu, Evan Jacob zgodził się oddać córkę pod stały nadzór.

9 grudnia do domu Jacobów przyjechały cztery pielęgniarki z londyńskiego Guy's Hospital i siedmioro miejscowych lekarzy. Ich zadaniem było pilnowanie dziecka dzień i noc, aby sprawdzić, czy ktoś dokarmia je po kryjomu.

Po kilku dniach pielęgniarka Anne Jones dostrzegła u Sarah oznaki skrajnego wyczerpania. Zaproponowała rodzicom, żeby podać dziewczynce choćby wodę z kroplą brandy.

Odmówili, wciąż ufali diecie córki.17 grudnia 1869 roku, po 8 dobach pod nadzorem, bez jedzenia i picia, Sarah Jacob umarła. Eksperyment, który miał potwierdzić cudowny post, stał się dowodem zaniedbania.

Sekcję zwłok przeprowadził 21 grudnia chirurg John Phillips z drugim lekarzem. Wynik nie zostawiał złudzeń. Żołądek dziewczynki był pusty. W pęcherzu nie znaleziono ani kropli. Sarah zmarła z wycieńczenia, po prostu z głodu.

Ktoś musiał odpowiedzieć za tę śmierć. Rodzice czy lekarze, którzy patrzyli, jak dziecko gaśnie. Krytykowano jednych i drugich, ale przed sąd w Carmarthen trafili tylko Evan i Hannah Jacob.

Uznano ich winnymi nieumyślnego spowodowania śmierci własnego dziecka. Evan dostał rok ciężkich robót w więzieniu w Swansea. Dziewczynka, którą tysiące ludzi uważały za żywy cud, okazała się ofiarą własnych rodziców i zbiorowej łatwowierności.