Nie pozwolili jej studiować medycyny. Została pionierką kardiologii

Abbott urodziła się w 1868 roku w Quebecu. W dzieciństwie straciła matkę, a wychowaniem jej i siostry zajęła się babka. To po niej obie dziewczynki przyjęły nazwisko Abbott.

Maude wyróżniała się zdolnościami i w 1890 roku ukończyła studia humanistyczne na Uniwersytecie McGilla, otrzymując złoty medal za wyniki w nauce. Należała do pierwszych kobiet, którym udało się zdobyć tam wykształcenie akademickie.

Chciała kontynuować naukę na wydziale medycznym, ale uczelnia odmówiła jej przyjęcia. Abbott nie porzuciła planów i rozpoczęła studia w Bishop’s College. W 1894 roku uzyskała dyplom lekarski z licznymi wyróżnieniami, zdobywając m.in. nagrodę z anatomii oraz nagrodę kanclerza.

Później wyjechała do Europy, aby poszerzyć wiedzę medyczną. W 1898 roku wróciła na McGill jako zastępczyni kustosza muzeum medycznego.

Zajęła się porządkowaniem zbiorów preparatów anatomicznych i patologicznych, które miały służyć lekarzom oraz studentom.

Muzealne kolekcje okazały się dla Abbott znakomitym materiałem badawczym. Porównywała budowę narządów z dokumentacją medyczną, próbując ustalić, jak konkretne nieprawidłowości wpływały na zdrowie pacjentów. Szczególnie zainteresowały ją wrodzone wady serca.

Do rozwijania tych badań zachęcał ją William Osler, jeden z najbardziej znanych lekarzy swojej epoki. Powierzył jej przygotowanie rozdziału o wrodzonych chorobach serca do podręcznika medycyny.

Abbott zaczęła gromadzić i porządkować materiał, który z czasem stał się podstawą jej najważniejszych publikacji.

Wiedzę przekazywała również studentom, organizując pokazy w muzeum. Początkowo zajęcia miały charakter nieformalny, ale szybko zyskały zainteresowanie. W 1904 roku demonstracje muzealne oficjalnie włączono do programu nauczania.

W 1910 roku McGill przyznał Abbott honorowy dyplom medyczny. Był to szczególny gest ze strony uczelni, która wcześniej odmówiła jej prawa do regularnych studiów. Kobiety dopuszczono na tamtejszy wydział medyczny dopiero osiem lat później.

Przez kolejne dziesięciolecia Abbott badała serca z wadami obecnymi od urodzenia. Zestawiała obserwowane zmiany anatomiczne z objawami chorób i wynikami badań pośmiertnych. Chciała zrozumieć nie tylko budowę nieprawidłowego serca, ale także skutki tych zmian dla krążenia krwi.

W 1936 roku opublikowała "Atlas of Congenital Cardiac Disease". Opracowanie obejmowało około tysiąca przypadków i umożliwiało porównywanie różnych rodzajów wad.

Uporządkowana przez nią wiedza stała się przydatna także dla późniejszego rozwoju kardiochirurgii, choć sama Abbott nie wykonywała operacji serca.

Jej zainteresowania wykraczały poza kardiologię. Publikowała również prace dotyczące patologii oraz historii medycyny, a także współtworzyła organizację muzeów medycznych i kanadyjskie stowarzyszenie lekarek.

Należała do kobiet, które nie tylko prowadziły własne badania, ale pomagały innym zdobywać miejsce w środowisku zawodowym.

Jej znaczenie dostrzegano również poza Kanadą. Diego Rivera umieścił Abbott wśród pionierów przedstawionych na muralu poświęconym dziejom kardiologii w Meksyku. Lekarka przeszła na emeryturę w roku wydania atlasu, a zmarła 2 września 1940 roku w Montrealu.