Przejęły rodzinne fortuny. Zdobyły wpływy w wielkim biznesie

W 1914 r. zmarł Charles William Post, założyciel przedsiębiorstwa Postum Cereal Company, znanego z produkcji napoju Postum i płatków śniadaniowych Grape-Nuts. Całą firmę odziedziczyła jego jedyna córka, 27-letnia Marjorie Merriweather Post.

Ojciec pozostawił jej dobrze prosperujące przedsiębiorstwo, a także komitet wykonawczy i wskazówki dotyczące prowadzenia interesów.

Marjorie nie zamierzała jednak ograniczać się do czerpania dochodów z odziedziczonego majątku. Zaangażowała się w działalność firmy i zasiadała w jej władzach.

W kolejnych latach przedsiębiorstwo zaczęło przejmować inne marki spożywcze. Do grupy dołączyły m.in. Jell-O i Maxwell House. Dzięki tym zakupom oferta firmy poszerzyła się o nowe produkty, a Postum stopniowo przekształcało się w duży koncern spożywczy.

Jednym z najważniejszych kierunków rozwoju przedsiębiorstwa stała się produkcja mrożonej żywności. Marjorie dostrzegła możliwości, jakie otwierała technologia szybkiego zamrażania, opracowana przez Clarence'a Birdseye'a.

W tamtych czasach mrożonki nie były jeszcze powszechnie dostępne. Nowe metody pozwalały jednak dłużej przechowywać żywność przy zachowaniu jej jakości, co stwarzało możliwości rozwoju zupełnie nowego rynku.

W 1929 r. Postum przejęło przedsiębiorstwo związane z technologią Birdseye'a. Transakcja obejmowała również patenty i rozwiązania techniczne potrzebne do produkcji mrożonej żywności na większą skalę. W tym samym okresie firma przyjęła nazwę General Foods.

Marjorie pozostała we władzach koncernu do 1958 r. Przez kilkadziesiąt lat uczestniczyła więc w działalności przedsiębiorstwa, które z producenta płatków śniadaniowych przekształciło się w grupę skupiającą wiele znanych marek spożywczych.

Równocześnie zajmowała się kolekcjonowaniem dzieł sztuki i działalnością dobroczynną. Jej rezydencja Hillwood została później przekształcona w muzeum.

Podobną drogę w amerykańskim biznesie przeszła Lettie Pate Whitehead, później znana jako Lettie Pate Whitehead Evans.

W 1906 r., po śmierci męża Josepha, odziedziczyła rodzinne interesy związane z rozlewaniem Coca-Coli oraz nieruchomościami. Miała wówczas 34 lata i wychowywała dwóch synów.

Nie zdecydowała się na sprzedaż przedsiębiorstwa. Przy wsparciu doradców, a z czasem również synów, kontynuowała działalność i uczestniczyła w podejmowaniu decyzji biznesowych.

Rodzina Whiteheadów prowadziła jednak własne przedsiębiorstwo rozlewnicze, a nie samą The Coca-Cola Company. Evans dołączyła do władz koncernu dopiero wiele lat później.

W 1913 r. ponownie wyszła za mąż i przyjęła nazwisko Evans. Mieszkała na przemian w Wirginii i Atlancie, gdzie znajdowała się część jej interesów. Blisko współpracowała również z Robertem Woodruffem, stojącym na czele Coca-Coli.

Przełom w karierze Evans nastąpił w 1934 r. Rodzina sprzedała wówczas swoje przedsiębiorstwo rozlewnicze koncernowi The Coca-Cola Company, otrzymując w zamian akcje.

W tym samym roku Lettie została pierwszą kobietą powołaną do rady dyrektorów Coca-Coli. Zasiadała w niej przez niemal dwie dekady, aż do 1953 r.

Było to znaczące osiągnięcie w czasach, gdy kobiety miały ograniczone możliwości obejmowania wysokich stanowisk w dużych amerykańskich przedsiębiorstwach.

Zarówno Marjorie Merriweather Post, jak i Lettie Pate Whitehead Evans rozpoczęły samodzielną działalność biznesową dzięki odziedziczonym firmom.

Pierwsza uczestniczyła w rozbudowie koncernu spożywczego, druga przez lata zarządzała rodzinnymi interesami, zanim weszła do władz Coca-Coli. Obie utrzymały się w świecie wielkiego biznesu przez dziesięciolecia, choć na początku XX w. należały tam do nielicznych kobiet.