Ubierała matki i córki. Jak zbudowała własne imperium mody?

Jeanne Lanvin rozpoczynała karierę od projektowania i ozdabiania kapeluszy. Po zdobyciu doświadczenia w zawodzie postanowiła otworzyć własny sklep. W 1889 r., mając zaledwie 22 lata, rozpoczęła działalność przy rue Boissy d'Anglas w Paryżu.

Interes rozwijał się na tyle dobrze, że już cztery lata później przeniosła sklep na prestiżową rue du Faubourg Saint-Honoré. Jej kapelusze przyciągały coraz więcej klientek, a Lanvin stopniowo umacniała swoją pozycję wśród paryskich modystek.

Przełom nastąpił po narodzinach córki Marguerite w 1897 r. Dziewczynka, znana później jako Marie-Blanche de Polignac, stała się pierwszą odbiorczynią dziecięcych projektów matki. Jeanne szyła dla niej eleganckie sukienki, które szybko zaczęły zwracać uwagę klientek odwiedzających sklep.

Kobiety pytały, czy mogłyby zamówić podobne ubrania dla swoich córek. Zamówień przybywało, dlatego w 1908 r. Lanvin otworzyła osobny dział odzieży dziecięcej. Był to początek przemiany niewielkiego sklepu z kapeluszami w dom mody.

W 1909 r. Lanvin rozszerzyła ofertę o odzież dla dorosłych kobiet. Projektowała zarówno stroje codzienne, jak i suknie wieczorowe oraz okrycia wierzchnie. Jej sklep stał się miejscem, w którym matki mogły zamawiać ubrania nie tylko dla swoich dzieci, lecz także dla siebie.

W tym samym roku projektantka dołączyła do Chambre Syndicale de la Couture, organizacji zrzeszającej paryskie domy mody. W kolejnych latach wprowadzała do sprzedaży bieliznę, suknie ślubne i futra.

Jej projekty wyróżniały się bogatymi zdobieniami i starannie dobranymi tkaninami. Lanvin szczególnie upodobała sobie hafty, aplikacje oraz dekoracyjne materiały. Dużą wagę przywiązywała również do kolorów.

Dzięki uruchomieniu własnego zaplecza farbiarskiego mogła uzyskiwać dokładnie takie odcienie, jakich potrzebowała. Jednym z najbardziej charakterystycznych stał się błękit, z czasem kojarzony z jej marką.

Do najbardziej rozpoznawalnych kreacji Lanvin należała robe de style, czyli suknia o dopasowanej górze i szerokiej, rozkloszowanej spódnicy, inspirowana dawną modą. Jej krój wyraźnie odbiegał od prostych, wąskich sukien popularnych w latach 20. XX w.

Projektantka wykorzystywała szerokie spódnice do eksponowania efektownych tkanin i zdobień. Przykładem jest suknia z 1922 r., zachowana w zbiorach Metropolitan Museum of Art. Uszyto ją ze złocistej tkaniny lamé i ozdobiono aksamitnymi kwiatami.

W latach 20. Lanvin zaczęła rozwijać działalność poza branżą odzieżową. We współpracy z dekoratorem Armandem-Albertem Rateau stworzyła dział wyposażenia wnętrz. Oferował on m.in. meble, dywany, zasłony i tapety. Klientki mogły więc zamawiać u niej zarówno stroje, jak i elementy wystroju swoich mieszkań.

Kolejnym przedsięwzięciem była produkcja perfum. W 1924 r. powstała firma perfumeryjna Lanvin, a rok później na rynek amerykański trafił zapach My Sin.

Największą sławę zdobyły jednak perfumy Arpège, wprowadzone w 1927 r. z okazji trzydziestych urodzin córki projektantki. Kompozycję zapachową stworzył André Fraysse, natomiast Rateau zaprojektował charakterystyczny kulisty flakon.

Na opakowaniu umieszczono znak autorstwa Paula Iribe'a, przedstawiający matkę i córkę. Motyw ten nawiązywał do szczególnej więzi Jeanne z Marguerite, której dziecięce sukienki przed laty przyczyniły się do rozwoju przedsiębiorstwa.

Jeanne Lanvin rozwijała firmę również z myślą o mężczyznach. W 1926 r. uruchomiła dział oferujący garnitury szyte na miarę, koszule i stroje sportowe. Jego prowadzenie powierzyła swojemu bratankowi Maurice'owi Lanvinowi.

Przedsiębiorstwo miało już wówczas znacznie szerszy zasięg niż w pierwszych latach działalności. Nowe placówki otwierano zarówno we francuskich kurortach nadmorskich, jak i za granicą, m.in. w Barcelonie oraz Buenos Aires.

Lanvin prezentowała swoje projekty również na międzynarodowych wystawach. Uczestniczyła m.in. w wydarzeniu zorganizowanym w San Francisco w 1915 r. oraz w paryskiej wystawie w 1925 r.

Rozbudowując przedsiębiorstwo, projektantka konsekwentnie poszerzała ofertę. Klientom proponowała już nie tylko odzież, lecz także perfumy, dodatki i wyposażenie wnętrz. Marka Lanvin stała się rozpoznawalna daleko poza Francją.

Jeanne Lanvin zmarła 6 lipca 1946 r. Kierowanie domem mody przejęła jej córka Marie-Blanche, która uczestniczyła również w projektowaniu kolekcji do 1950 r. W ten sposób kobieta, dla której Jeanne przed laty zaczęła szyć dziecięce sukienki, stanęła na czele przedsiębiorstwa stworzonego przez matkę.