Zbudował jubilerskie imperium. Zaczynał od papieru i porcelany

Charles Lewis Tiffany pochodził z Connecticut, gdzie jego ojciec prowadził działalność przemysłową. W 1837 r. wspólnie z Johnem B. Youngiem otworzył sklep przy nowojorskim Broadwayu. Na rozpoczęcie działalności otrzymał od ojca pożyczkę w wysokości tysiąca dolarów.

Początkowo wspólnicy sprzedawali artykuły papiernicze, porcelanę, wachlarze i rozmaite przedmioty dekoracyjne sprowadzane z Europy oraz Azji. Klientami sklepu byli przede wszystkim mieszkańcy Nowego Jorku zainteresowani modnymi, zagranicznymi wyrobami.

Oferta stopniowo się powiększała. W 1842 r. do sprzedaży wprowadzono złotą biżuterię, a sześć lat później również diamenty, inne kamienie szlachetne i srebra. Sklep, który początkowo nie miał wiele wspólnego z jubilerstwem, coraz wyraźniej kierował swoją ofertę do zamożnych klientów.

W 1845 r. Tiffany wydał pierwszy katalog produktów, który z czasem zyskał nazwę "Blue Book". Klienci mogli dzięki niemu zapoznać się z asortymentem bez konieczności odwiedzania sklepu. Publikacja stała się później jednym z charakterystycznych elementów działalności firmy.

Przełomowym momentem w rozwoju przedsiębiorstwa okazał się rok 1848. We Francji wybuchła wówczas rewolucja, która doprowadziła do obalenia monarchii Ludwika Filipa. Niepewna sytuacja polityczna sprawiła, że część europejskich właścicieli kosztowności zaczęła wyprzedawać swoje klejnoty.

Tiffany wykorzystał okazję do zakupu diamentów, które następnie oferował amerykańskim klientom. W Stanach Zjednoczonych przybywało wówczas zamożnych przedsiębiorców i finansistów, gotowych wydawać duże sumy na luksusową biżuterię, srebra i wyposażenie domów.

W 1853 r. firma przeniosła się do większego lokalu przy 550 Broadway i przyjęła nazwę Tiffany & Co. Charles Lewis Tiffany stopniowo umacniał swoją pozycję w przedsiębiorstwie, aż w 1860 r. został jego jedynym właścicielem.

Coraz większe znaczenie w działalności firmy miało również srebrnictwo. Tiffany współpracował z warsztatem Johna C. Moore'a i rozwijał produkcję wyrobów ze srebra. Przedsiębiorstwo przyjęło standard sterling, czyli stop zawierający 92,5 proc. czystego srebra, który stał się wyznacznikiem jakości jego produktów.

Tiffany potrafił wykorzystywać zainteresowanie głośnymi wydarzeniami do sprzedaży nietypowych pamiątek. Kiedy w 1858 r. ułożono kabel telegraficzny przez Atlantyk, przedsiębiorca zaczął oferować fragmenty niewykorzystanego przewodu. Wykonywano z nich przedmioty kolekcjonerskie i drobne wyroby użytkowe upamiętniające to osiągnięcie techniczne.

W 1870 r. Tiffany & Co. przeniosło się na Union Square, do jednej z najważniejszych dzielnic handlowych Nowego Jorku. Nowy, znacznie większy sklep pozwalał urządzać efektowne ekspozycje biżuterii, szkła i wyrobów ze srebra.

Organizowano tam również wystawy dostępne dla osób, które nie zamierzały niczego kupować. Prezentowano przedmioty związane z ważnymi wydarzeniami i przedsięwzięciami publicznymi. Jednym z takich eksponatów było zwieńczenie pomnika Waszyngtona, pokazywane przed umieszczeniem go na budowli.

Wystawy przyciągały przechodniów i budziły zainteresowanie prasy. Dzięki nim nowojorski sklep stawał się nie tylko miejscem zakupów, ale również przestrzenią, w której można było oglądać wyjątkowe i rzadko prezentowane przedmioty.

W 1878 r. Charles Lewis Tiffany kupił niezwykły żółty diament, znaleziony rok wcześniej w Afryce Południowej. Surowy kamień ważył 287,42 karata. Po oszlifowaniu jego masa zmniejszyła się do 128,54 karata.

Klejnot otrzymał nazwę Tiffany Diamond i stał się jednym z najbardziej znanych nabytków przedsiębiorstwa. Jego pozyskanie i obróbka świadczyły o rosnącej specjalizacji firmy w handlu cennymi kamieniami.

Tiffany korzystał przy tym z wiedzy ekspertów. Wśród współpracujących z przedsiębiorstwem specjalistów znalazł się gemmolog George Frederick Kunz, zajmujący się badaniem i oceną kamieni szlachetnych.

Kolejna okazja do zdobycia wyjątkowych kosztowności pojawiła się w 1887 r. We Francji wystawiono wówczas na aukcji część klejnotów koronnych. Tiffany uczestniczył w zakupach, dzięki którym biżuteria związana z europejskim dworem trafiła na amerykański rynek.

Był to kolejny etap rozwoju przedsiębiorstwa, które pół wieku wcześniej zaczynało od sprzedaży papieru, porcelany i modnych drobiazgów.

Charles Lewis Tiffany zmarł w 1902 r. Jego syn Louis Comfort Tiffany, znany z projektowania szkła i przedmiotów dekoracyjnych, objął stanowisko dyrektora artystycznego firmy. Przedsiębiorstwo założone w 1837 r. nadal działało pod nazwą Tiffany & Co., która zdążyła już zdobyć międzynarodową rozpoznawalność.