Biblia przy tronie
Ranavalona II dorastała jako księżniczka Ramoma. Za panowania Ranavalony I chrześcijan prześladowano, więc część z nich musiała praktykować w ukryciu.
Po śmierci władczyni misjonarze wrócili, a szkoły znów zaczęły działać. Nowa religia zyskiwała wyznawców na centralnych wyżynach Madagaskaru i umacniała się wśród elit Antananarywy. Gdy w 1868 roku zmarła królowa Rasoherina, tron objęła Ramoma, już jako Ranavalona II.
Podczas jej koronacji 3 września 1868 roku obok królowej umieszczono Biblię. Zabrakło królewskich sampy, świętych talizmanów, które miały chronić monarchię Merina i potwierdzały prawo dynastii do rządzenia. Ceremonii towarzyszyły chrześcijańskie teksty i modlitwy.
Królowa i premier przyjmują chrzest
W lutym 1869 roku Ranavalona II przyjęła chrzest wraz z premierem Rainilaiarivonym. Ich małżeństwo pobłogosławiono zgodnie z obrządkiem protestanckim.
Małżeństwo łączyło królową z człowiekiem, który od połowy lat sześćdziesiątych XIX wieku kierował państwem. Rainilaiarivony skupiał w swoich rękach coraz większą część realnej władzy.
Protestanci mieli już szkoły, nauczycieli i duchownych, a ich wspólnota stale rosła. Przyjmując nową wiarę, dwór mógł objąć kontrolą środowisko rozwijające się poza dawnymi strukturami władzy. Modlitwy i nabożeństwa stały się odtąd częścią życia pałacu.
Królewskie talizmany w ogniu
We wrześniu 1869 roku królowa nakazała zniszczyć najważniejsze królewskie sampy. Talizmany wynoszono z miejsc, w których je przechowywano, i palono. Monarchia odrzucała w ten sposób przedmioty uznawane przez pokolenia za źródło pomyślności państwa.
Za przykładem dworu poszli inni: w wielu miejscach niszczono również lokalne talizmany. Jednocześnie rosło zainteresowanie kościołami i szkołami. Przyjęcie chrześcijaństwa stawało się sposobem okazania lojalności wobec królowej i jej rządów.
Tak radykalny gest nie mógł jednak od razu zmienić przekonań wszystkich poddanych. Część nawracała się ze względów politycznych lub społecznych, a wielu ludzi łączyło nowe praktyki z dawnymi zwyczajami.
Kościół pośród pałaców
Jeszcze przed zniszczeniem sampy ruszyły przygotowania do budowy kościoła w królewskim kompleksie Rova w Antananarywie. Kamień węgielny położono w lipcu 1869 roku.
Budowa trwała jedenaście lat, a świątynię otwarto w 1880 roku. Jej wieża górowała nad stolicą. Kościół stał pośród pałaców, w samym centrum monarchii.
Za rządów Ranavalony II w mieście coraz śmielej stawiano budynki z cegły i kamienia. Kościoły stawały się widoczną częścią krajobrazu stolicy. Dwór wiązał nową wiarę z edukacją i dążeniem do unowocześnienia państwa, również w oczach europejskich mocarstw.
Religia dworu i życie poddanych
W kolejnych latach chrześcijańska moralność coraz wyraźniej wpływała na prawo i obyczaje. Zmieniano zasady dotyczące szkolnictwa, niedzieli i życia publicznego. Religia stawała się częścią programu budowy silnego, zdyscyplinowanego państwa.
W 1881 roku ogłoszono Kodeks 305 artykułów. Obejmował wiele dziedzin życia i zawierał między innymi ograniczenia dotyczące poligamii.
Chrystianizacji towarzyszył również nacisk administracyjny. Niektórzy urzędnicy wymuszali praktyki religijne z taką gorliwością, że władza musiała reagować na ich działania.
Liczba osób deklarujących chrześcijaństwo szybko rosła, zwłaszcza w centralnych regionach królestwa. Religia dworu sprzyjała zdobywaniu prestiżu i awansowi. Poza Imeriną dawne wierzenia i kult przodków nadal odgrywały jednak ogromną rolę.
Ranavalona II zmarła 13 lipca 1883 roku, po piętnastu latach panowania. Jej następczyni, Ranavalona III, odziedziczyła pałac, w którym Biblia, kościół i chrześcijańskie ceremonie należały już do codzienności.
