Ślub, który wprowadził ją w świat inżynierii
Emily Warren przyszła na świat w 1843 roku w Cold Spring, jedna z dwunastu dzieci Sylvanusa i Phebe Warrenów. W tak licznej rodzinie trudno było o wyjątkowe traktowanie, ale jej starszy brat Gouverneur K. Warren, późniejszy generał armii Unii, zauważył u siostry zdolności do matematyki i nauk ścisłych.
Wbrew obyczajom epoki wspierał jej edukację, choć nauka przedmiotów technicznych przez kobietę w połowie XIX wieku wciąż budziła zdziwienie otoczenia.
W 1864 roku, w czasie wojny secesyjnej, Emily odwiedziła obóz V Korpusu, którym dowodził jej brat. Tam poznała młodego inżyniera Washingtona Roeblinga, syna Johna A. Roeblinga, budowniczego mostów wisielskich.
18 stycznia 1865 roku w Cold Spring odbył się ich ślub. Emily weszła do rodziny, dla której wznoszenie mostów było czymś więcej niż zawodem.
Po ślubie młode małżeństwo wyjechało do Europy, gdzie badali konstrukcję kesonów, komór używanych do prac pod wodą. John A. Roebling planował wtedy najambitniejszy projekt swojego życia, most łączący Brooklyn z Manhattanem nad East River.
W listopadzie 1867 roku, podczas pobytu w Mühlhausen, mieście z którego pochodził ojciec Washingtona, Emily urodziła syna, Johna A. Roeblinga II. Był to jedyny potomek tej pary.
Gdy budowniczy zniknął z placu budowy
W 1869 roku, zaledwie na początku prac przy moście, John A. Roebling doznał wypadku podczas pomiarów, zmiażdżył sobie stopę i zmarł na tężec.
Śmierć głównego inżyniera postawiła cały projekt pod znakiem zapytania, a stanowisko przejął jego syn Washington. Nikt jeszcze nie przewidywał, że kilka lat później budowę dokończy właściwie ktoś inny.
Praca w kesonach pod wysokim ciśnieniem, w których robotnicy kopali fundamenty pod filary mostu, dosięgła też Washingtona. Choroba dekompresyjna sparaliżowała go częściowo i zmusiła do pozostania w łóżku, z bardzo ograniczoną możliwością odwiedzania placu budowy. Emily zaczęła przekazywać jego polecenia ekipie robotników, ale z czasem jej rola wykroczyła daleko poza funkcję posłańca.
Przez kolejnych kilkanaście lat uczyła się materiałoznawstwa, obliczeń naprężeń, właściwości kabli stalowych i krzywych łańcuchowych, wiedzy, którą inżynierowie zdobywali na studiach politechnicznych. Notatki, instrukcje i codzienna korespondencja, którą prowadziła, pozwalały robotnikom kontynuować prace bez przestojów.
W 1882 roku, gdy pojawiły się głosy o odebraniu Washingtonowi funkcji głównego inżyniera, Emily spotykała się z politykami i inżynierami, przekonując ich do pozostawienia męża na stanowisku. Jej znajomość szczegółów technicznych projektu okazała się decydująca, rozmówcy przekonali się, że rozumie most lepiej niż wielu zawodowych inżynierów.
Otwarcie mostu i publiczne uznanie
Most Brookliński otworzono w 1883 roku. Kilka dni wcześniej Emily jako pierwsza przejechała przez konstrukcję powozem, co było symbolicznym zamknięciem ponad dekady jej codziennej pracy przy budowie. Podczas oficjalnej ceremonii otwarcia towarzyszyła prezydentowi Chesterowi Arthurowi w przejeździe przez most.
Abram Hewitt, kongresman i późniejszy burmistrz Nowego Jorku, w przemówieniu otwarcia publicznie podkreślił zasługi Emily, nazywając most pomnikiem kobiecej wytrwałości w równym stopniu, co inżynierii jej męża. Były to rzadkie słowa uznania w czasach, gdy praca kobiet przy wielkich projektach technicznych pozostawała niemal całkowicie niewidzialna.
Późniejsze życie
Po zakończeniu budowy rodzina przeniosła się do Trenton w New Jersey. Emily nie zwolniła tempa, zaangażowała się w działalność organizacji obywatelskich, wspierała inicjatywy edukacyjne, a przy tym znalazła czas na własny rozwój.
W latach dziewięćdziesiątych ukończyła studia prawnicze na New York University, w wieku, w którym większość kobiet jej pokolenia dawno zrezygnowała z formalnej edukacji.
W 1899 roku opublikowała w Albany Law Journal esej krytykujący ograniczenia praw kobiet, tekst przyniósł jej uznanie i nagrody w kręgach prawniczych. Podróżowała także za granicę, w 1896 roku odwiedziła Londyn, gdzie spotkała się z królową Wiktorią, a później uczestniczyła w koronacji cara Mikołaja II w Rosji.
Zmarła 28 lutego 1903 roku w Trenton, na raka żołądka. Most, który do dziś stoi nad East River, dla wielu nowojorczyków pozostaje symbolem inżynierii Roeblingów, ojca i syna. Rzadziej pamięta się, że bez wiedzy i uporu Emily Warren Roebling konstrukcja mogłaby nigdy nie zostać dokończona.
