Blizny i książki
Urodziła się w Paryżu 31 stycznia 1893 roku, w domu, gdzie oboje rodzice studiowali malarstwo. Rodzina nie trzymała się jednego miejsca i często podróżowała. Dziewczynka chorowała często, a długie tygodnie w łóżku wypełniała czytaniem.
To wtedy, mając dziewięć lat, natrafiła na "Księgę tysiąca i jednej nocy" i coś w niej się otworzyło na dobre – fascynacja Orientem, która nie minęła do końca życia.
Około 1906 roku doszło do wypadku, który odmienił jej wygląd na zawsze. W fabryce, gdzie pracowała, doznała ciężkiego urazu głowy.
Blizny zostały trwałe i przez kolejne dekady Stark zasłaniała je nakryciami głowy, które z czasem stały się częścią jej rozpoznawalnego wizerunku na fotografiach z podróży.
Języki, pustynia i Dolina Asasynów
Wojnę przeżyła jako sanitariuszka VAD, pracując przy ambulansach Czerwonego Krzyża i zajmując się cenzurą pocztową we Włoszech. Praktyczne doświadczenie z tego okresu przydało się później więcej niż mogła się wtedy spodziewać.
Po wojnie zapisała się w Londynie na kursy arabskiego i perskiego, uczyła się też historii regionu – solidny fundament pod przyszłe wyprawy, które inni traktowali jako fantazję niedostępną dla kobiety bez wsparcia instytucji czy męża.
Śmierć siostry Very w połowie lat dwudziestych stała się punktem zwrotnym. Freya zdecydowała, że dalej pojedzie sama. W 1927 roku wyruszyła do Bejrutu i Bagdadu, przemierzając też Syrię i Liban – pierwsza duża podróż zakończyła się zatrzymaniem przez Francuzów, gdy nielegalnie przekroczyła granicę terenu mandatowego. Doświadczenie to nie zniechęciło jej do krytyki systemu mandatów, o czym pisała potem otwarcie.
Kolejne lata, do 1931 roku, przyniosły trzy wyprawy w zachodni Iran – tereny, o których w Europie niemal nic nie wiedziano. Tam Stark zlokalizowała legendarną Dolinę Asasynów, co opisała w książce z 1934 roku i co przyniosło jej pierwsze poważne uznanie w kręgach geograficznych.
Kilka lat później, w 1934 roku, próbowała dotrzeć do Szabwy w Hadramaucie, śledząc starożytny szlak kadzidła. Wyprawa skończyła się chorobą i ewakuacją do szpitala, ale materiał zebrany w Arabii Południowej wystarczył na kilka kolejnych książek, wydawanych między 1936 a 1940 rokiem.
Wojna, propaganda i spór o Palestynę
Gdy wybuchła II wojna światowa, znajomość regionu i języków sprawiła, że Stark trafiła do brytyjskiego Ministry of Information. Między 1939 a 1943 rokiem pracowała w Jemenie, Adenie, Kairze i Iraku, organizując sieć Ikhwan al Hurriya – strukturę propagandową mającą budować wsparcie dla aliantów wśród lokalnej ludności.
W 1941 roku znalazła się w bagdadzkiej ambasadzie brytyjskiej w trakcie próby przewrotu, po czym zajęła się tworzeniem irackiej komórki tej samej organizacji.
Najbardziej kontrowersyjny epizod jej wojennej działalności rozegrał się w 1943 roku w mandatowej Palestynie. Stark wystąpiła publicznie za ograniczeniem migracji żydowskiej bez zgody Arabów, co wywołało ostry spór i do dziś bywa przywoływane jako najciemniejszy punkt jej biografii. Sama nigdy nie wycofała się z tych poglądów, choć rzadko wracała do nich w późniejszych latach.
Po wojnie: małżeństwo, Turcja, Afganistan
W 1947 roku wyszła za Stewarta Perowne’a. Małżeństwo nie przetrwało długo – rozstali się po pięciu latach, bez dzieci – a Freya wróciła do tego, co robiła najlepiej: podróżowania i pisania.
Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte spędziła głównie w Turcji i na Bliskim Wschodzie, dokumentując krajobrazy, architekturę i lokalne obyczaje w kolejnych książkach.
Ostatnia wielka wyprawa czekała na nią pod koniec życia. Między 1968 a 1970 rokiem, mając już ponad siedemdziesiąt lat, dotarła do minaretu w Dżam w Afganistanie – miejsca odciętego od świata i trudnego do osiągnięcia nawet dla znacznie młodszych podróżników. Z tej wyprawy powstała kolejna książka, zamykająca długą listę jej dzieł.
Przez pół wieku podróży Stark nieustannie fotografowała to, co widziała – w oksfordzkiej kolekcji zachowało się około sześciu tysięcy odbitek i pięćdziesiąt tysięcy negatywów. W 1972 roku Wielka Brytania uhonorowała ją tytułem DBE, uznając dorobek, który dla wielu współczesnych wciąż wydawał się nie do powtórzenia.
Freya Stark zmarła w Asolo 9 maja 1993 roku, kilka miesięcy po setnych urodzinach, zamykając jedną z najdłuższych karier podróżniczych swojego stulecia.
