Niemowlę na estradzie
Przyszła na świat w 1865 roku w Wirginii w wielodzietnej rodzinie. Już w pierwszych miesiącach życia stało się jasne, że mała Annie różni się od innych dzieci.
Hirsutyzm, czyli nadmierne owłosienie, sprawił, że jej twarz i ciało pokrywał gęsty zarost, który u dorastającej dziewczynki przekształcił się w prawdziwą brodę.
Przedsiębiorca cyrkowy P.T. Barnum dostrzegł w niej okazję bardzo wcześnie. Rodzice Annie zaczęli otrzymywać za pokazywanie córki znaczną tygodniówkę, a pieniądze te pomagały utrzymać gromadkę pozostałych dzieci.
Tak narodziła się estradowa postać "brodatej dziewczynki", którą reklamowano pseudonimem nawiązującym do biblijnego Ezawa, owłosionego syna Izaaka.
Jej wizerunek szybko zaczął żyć własnym życiem. Fotografie małej Annie, w tym zdjęcia przypisywane słynnemu Mathew Brady'emu, znanemu z dokumentowania wojny secesyjnej, sprzedawano jako pocztówki. Publiczność kupowała je chętnie, a popularność dziecka rosła z każdym sezonem.
Sława miała jednak swoją mroczną stronę, którą rodzina poznała boleśnie.
Gwiazda zespołu osobliwości
Z biegiem lat Annie stała się zawodową artystką. W dorosłości występowała w zespole osobliwości cyrku Barnuma, gdzie była jedną z głównych atrakcji.
Kariera zaprowadziła ją daleko poza Stany Zjednoczone. Podróżowała z trupą po świecie, docierając między innymi do Rosji, a publiczność na różnych kontynentach reagowała na nią z tym samym mieszanym uczuciem fascynacji i sensacji.
Broda, która w dzieciństwie była dla rodziny źródłem dochodu, teraz dawała utrzymanie jej samej. Annie należała do najbardziej rozpoznawalnych kobiet z brodą swojej epoki.
Sukces nie znieczulił jej jednak na sposób, w jaki traktowano artystów takich jak ona. Często nazywano ją dziwolągiem. Annie źle to znosiła i próbowała się sprzeciwiać. Domagała się, by mówiono o wykonawcach z większym szacunkiem, świadoma, że za każdym numerem stoi człowiek, a nie eksponat.
Jej życie prywatne także toczyło się obok sceny. Wyszła za mąż dwukrotnie, prowadząc egzystencję dorosłej kobiety, która z występów uczyniła zawód. Mimo to publiczna tożsamość "kobiety z brodą" pozostała tym, co definiowało ją w oczach świata.
Śmierć i ostatnia wola
Zdrowie Annie zaczęło się pogarszać w szczytowym okresie jej kariery. Zachorowała na gruźlicę, chorobę, która w XIX wieku zbierała śmiertelne żniwo i nie oszczędzała nikogo, niezależnie od sławy czy zarobków.
Stan artystki stopniowo się pogarszał, a podróże i występy stawały się coraz trudniejsze.
Zmarła w 1902 roku w Nowym Jorku, mając zaledwie trzydzieści siedem lat. Odeszła młodo, w pełni kariery.
Według przekazów Annie wyraziła ostatnią wolę, która wiele mówi o jej stosunku do własnego wyglądu. Chciała zostać pochowana bez usuwania brody, tej samej, która przez całe życie czyniła z niej atrakcję i obiekt gapiowskiej ciekawości.
