Najsmutniejsza kobieta Habsburgów. Mąż zamienił jej życie w piekło

Stefania dorastała jako córka króla Belgów Leopolda II. Ojciec nie okazywał dzieciom wiele czułości, a warunki panujące w pałacu były surowe. Okna pozostawały otwarte nawet zimą, natomiast królewskie córki nosiły skromne sukienki przewiązane w pasie.

Współcześni opisywali Stefanię jako osobę chłodną, wyniosłą i pozbawioną naturalnej swobody w kontaktach z ludźmi.

Tak ukształtowana księżniczka wydawała się jednak odpowiednią kandydatką na żonę arcyksięcia Rudolfa. Wiedeński dwór szukał dla następcy tronu spokojnej i zdyscyplinowanej małżonki.

Rudolf zmagał się ze zmiennymi nastrojami, przechodząc od melancholii i załamań do gwałtownych zachowań oraz ekscesów. Otoczenie liczyło, że Stefania wpłynie na niego uspokajająco.

Zaręczyny ogłoszono w marcu 1880 roku. Rudolf przyjechał do Brukseli z dwudziestoosobową świtą, w której znalazła się także jego ówczesna kochanka. Sam przyznał wychowawcy, że perspektywa nowego życia budziła w nim niepokój.

Ślub odbył się w 1881 roku, gdy Stefania miała 16 lat. Pierwsze miesiące małżeństwa sprawiały wrażenie udanych. Małżonkowie zwracali się do siebie czułymi przezwiskami, a Rudolf nazywał żonę Coceuse, ona zaś jego Coco.

Stefania początkowo widziała w mężu człowieka bliskiego ideałowi. Zgodne pożycie nie trwało jednak długo, a kolejne lata przyniosły narastające konflikty.

Rudolf ograniczał swobodę żony i nie pozwalał jej opuszczać terenów pałacowych bez swojej zgody. Stefania zajmowała się w tym czasie malarstwem oraz rysunkiem.

Para doczekała się córki Elżbiety w 1883 roku. Rodzice oczekiwali syna i wcześniej wybrali dla niego imię Wacław. Dziewczynka, nazywana w rodzinie Erzsi, pozostała ich jedynym dzieckiem.

Małżeństwo pogarszało się wraz z kolejnymi zdradami Rudolfa. Arcyksiążę zaraził żonę chorobą weneryczną, wskutek której nie mogła mieć więcej dzieci. Małżonkowie zaczęli również rozważać separację.

Rudolf popełnił samobójstwo w pawilonie myśliwskim Mayerling w 1889 roku. Po jego śmierci część wiedeńskiego dworu obarczała Stefanię odpowiedzialnością za to, że nie zapewniła mężowi dostatecznego wsparcia.

Rodzina cesarska i środowisko dworskie odsunęły się od wdowy. Stefania zaczęła dużo podróżować, a jej kontakty z belgijskimi krewnymi także pozostawały trudne. Przez lata prowadziła z nimi procesy dotyczące majątków i spadków.

Nowy związek zawarła w 1900 roku z węgierskim arystokratą Elemérem Lónyayem. Małżeństwo oznaczało rezygnację z dotychczasowych tytułów oraz przywilejów. Opiekę nad Erzsi przejął natomiast cesarz Franciszek Józef.

Stefania opublikowała swoje wspomnienia w 1935 roku. Opisała w nich życie z Rudolfem oraz stosunki panujące na wiedeńskim dworze. Treść książki wywołała skandal i doprowadziła do procesu z córką.

Erzsi poczuła się urażona ujawnionymi informacjami. Relacja między matką i córką, która wcześniej również nie była bliska, została całkowicie zerwana.

Pod koniec II wojny światowej Stefania uciekała przed zbliżającą się armią sowiecką. Schronienie znalazła w benedyktyńskim opactwie w Pannonhalmie na Węgrzech. Zmarła w 1945 roku.