Siedmiokrotnie wychodziły za mąż. Brutalny los arystokratek

Ojciec dziewczynek, Gilbert zwany Czerwonym, należał do najbogatszych arystokratów swojej epoki. Kontrolował rozległe dobra położone w Anglii, Walii i Irlandii, a jego znaczenie niemal dorównywało pozycji monarchy.

Gilbert zmarł w grudniu 1295 roku, pozostawiając czworo małych dzieci. Eleanor miała wtedy 3 lata, Margaret około 18 miesięcy, a najmłodsza Elizabeth zaledwie kilka tygodni. Formalnym spadkobiercą rodzinnego majątku został ich 4-letni brat.

Przyszłość dziewczynek znalazła się w rękach dziadka, króla Edwarda I. Arystokratki rzadko samodzielnie wybierały mężów, a siostry de Clare stały się częścią politycznych układów zawieranych przez angielskich władców.

Łącznie kobiety poślubiły 7 mężczyzn należących do ówczesnej elity. Czterech z nich utrzymywało bliskie, być może także intymne relacje z ich stryjem Edwardem II, co dodatkowo wiązało siostry z konfliktami wokół królewskiego dworu.

Najstarszą z sióstr jako pierwszy wydał za mąż Edward I. Eleanor poślubiła Hugh Despensera Młodszego w maju 1306 roku w Westminsterze, a w ceremonii uczestniczył jej królewski dziadek. Małżeństwo zapewniło jej z czasem wielkie wpływy, lecz później przyczyniło się także do jej upadku.

O małżeństwach Margaret i Elizabeth decydował już Edward II. Margaret została żoną Piersa Gavestona, hrabiego Kornwalii i królewskiego faworyta. Po jego śmierci monarcha wydał ją za Hugh Audleya.

Elizabeth przed ukończeniem 21 lat dwukrotnie straciła męża. Edward II następnie połączył ją z Rogerem Damorym, który również należał do bliskich współpracowników króla.

Każda z trzech sióstr została więc związana z mężczyznami uczestniczącymi w najważniejszych konfliktach panowania Edwarda II. Ich własne położenie zmieniało się wraz ze wzrostem lub utratą wpływów kolejnych królewskich stronników.

Największe znaczenie Eleanor zdobyła w latach 20. XIV wieku. Jeden z kronikarzy sugerował, że łączyła ją z Edwardem II więź wykraczająca poza zwykłe pokrewieństwo. Inny autor twierdził, że podczas nieobecności królowej Izabeli Francuskiej monarcha traktował Eleanor jak swoją małżonkę.

Hugh Despenser wykorzystywał dostęp do króla, aby przejmować pieniądze i ziemie należące do innych osób. Zdołał także przekonać Edwarda II, że Izabela stanowi dla niego zagrożenie. Królowa została ograniczona we własnym pałacu, podczas gdy Eleanor zajmowała coraz ważniejsze miejsce przy władcy.

Margaret i Elizabeth nie miały podobnej pozycji. Ich mężowie utracili królewską przychylność i znaleźli się po przeciwnej stronie niż Despenser. Hugh Audley oraz Roger Damory wystąpili przeciwko człowiekowi, który dominował wówczas na dworze.

Opozycja przeciw Despenserom poniosła klęskę w 1322 roku. Margaret błagała wówczas o darowanie życia Hugh Audleyowi, który z królewskiego faworyta stał się buntownikiem i skazańcem. Samą Margaret zamknięto w Sempringham.

Elizabeth trafiła z tego samego powodu do opactwa Barking. Jej uwięzienie trwało krócej niż pobyt Margaret, lecz obie siostry zapłaciły za polityczne wybory swoich mężów utratą wolności i majątków.

Położenie kobiet zmieniło się w 1326 roku, gdy Izabela Francuska wróciła z kontynentu na czele wojska i obaliła Despenserów. Margaret i Elizabeth odzyskały wolność oraz wcześniej skonfiskowane dobra. Eleanor, której mąż został stracony, spędziła 15 miesięcy w Tower of London.

Także po wyjściu z więzienia Eleanor nie mogła samodzielnie decydować o swoim życiu. William la Zouche porwał ją i zmusił do zawarcia małżeństwa. Izabela, sprawująca władzę w imieniu młodego Edwarda III, odebrała Eleanor ziemie i przekazała je sobie oraz synowej Filipie z Hainaut.

Dopiero przejęcie osobistych rządów przez Edwarda III w 1330 roku uspokoiło położenie sióstr. Młody król odsunął matkę od władzy, kończąc okres, w którym Izabela decydowała o losach ich majątków.

Eleanor zmarła w 1337 roku. Z dwóch małżeństw pozostawiła co najmniej 10 dzieci. Margaret przeżyła ją o 5 lat, a jej jedyną spadkobierczynią została córka Margaret Audley.

Córka Margaret również została porwana i przymusowo wydana za mąż w 1336 roku. Podobny sposób zawierania małżeństw dotknął więc następnego pokolenia kobiet z tej rodziny.

Najdłużej żyła Elizabeth. Przed ukończeniem 26 lat straciła trzech mężów, a przez następne 4 dekady pozostała wdową. W 1338 roku ufundowała college przy Uniwersytecie w Cambridge i nadała mu nazwę Clare na cześć swojej rodziny.

Majątek oraz potomkowie rodu de Clare połączyli się z kolejnymi angielskimi familiami. Przez Despenserów dziedzictwo przeszło do Beauchampów i Neville'ów, a przez de Burghów do Mortimerów. Wnuczka Elizabeth wyszła za syna Edwarda III, ponownie wiążąc ród de Clare z angielską dynastią królewską.