Dziewczyna, która chciała pisać
Dorothy przyszła na świat w 1885 roku w domu, w którym o przyszłości decydowano za nią. Skończyła Bryn Mawr, studiowała literaturę i języki, a po powrocie do Nowego Jorku marzyła o pisaniu.
Marzenie szybko zderzyło się z rzeczywistością. Redakcja magazynu "McClure's" odrzuciła 2 jej opowiadania. Wynajęła skrytkę pocztową, żeby rodzina nie zobaczyła kolejnych odmów.
Ojciec, Francis Arnold, trzymał córkę krótko. Kiedy poprosiła o własne mieszkanie w Greenwich Village, gdzie mogłaby spokojnie pracować, usłyszała stanowczą odmowę.
Miała też romans z George'em Griscomem, mężczyzną, którego rodzina nie akceptowała. Jesienią 1910 roku Dorothy żyła więc w cieniu kilku porażek naraz: literackich, towarzyskich i rodzinnych.
Południe 12 grudnia
Rano 12 grudnia Dorothy odmówiła matce wspólnych zakupów i obiecała, że zadzwoni. Telefon nigdy nie nadszedł. Około południa kupiła pudełko czekoladek u Park & Tilford, doliczając wydatek do rachunku rodziny, a potem zajrzała do księgarni Brentano's po książkę.
Tuż po 14:00 spotkała przed sklepem Gladys King. Rozmawiały krótko, w dobrym nastroju, Dorothy wspomniała, że wróci do domu spacerem przez Central Park. King pożegnała się i odeszła. Była ostatnią osobą, która widziała Dorothy.
Wieczorem rodzina zorientowała się, że córka nie wróciła. Zamiast zadzwonić na policję, Arnoldowie zaczęli dyskretnie obdzwaniać znajomych.
Tej samej nocy matka powiedziała jednej z przyjaciółek, że Dorothy jest już w domu i śpi. To kłamstwo wzbudziło podejrzenia, że bliscy wiedzą więcej, niż mówią.
Śledztwo za zamkniętymi drzwiami
Następnego dnia John Arnold wezwał do domu prawnika Johna S. Keitha. Sprawę miano rozwiązać po cichu, byle bez skandalu. Keith przeszukał pokój Dorothy i znalazł listy z zagranicy, foldery linii pasażerskich oraz resztki spalonych papierów.
Tropy prowadziły w różne strony: ku podróży, ku tajemniczej korespondencji, ku porzuconym rękopisom. Sam prawnik objechał szpitale, kostnice i więzienia w Nowym Jorku, Bostonie i Filadelfii. Wrócił z niczym.
Dopiero po 6 tygodniach milczenia rodzina ujawniła zniknięcie prasie. Wtedy do akcji wkroczyła policja, posypały się okólniki, agencja Pinkertona wyznaczyła 1000 dolarów nagrody. Efektem była lawina fałszywych zgłoszeń.
Francis Arnold forsował własną wersję: jego córka miała zostać zamordowana podczas spaceru po Central Parku. Funkcjonariusze sprawdzili nawet rezerwuar w parku, ale nie wydobyli żadnego ciała.
Teorie zamiast odpowiedzi
Im dłużej trwały poszukiwania, tym więcej pojawiało się prób wyjaśnień. Mówiono o samobójstwie po literackich rozczarowaniach, o utracie pamięci, o porwaniu, o nowym życiu pod zmienionym nazwiskiem.
Krążyła też wersja najbardziej drażliwa, według której Dorothy zmarła po nielegalnym zabiegu w prowincjonalnej klinice.
W tle przewijał się Griscom, z którym Dorothy spędziła wcześniej tydzień w Bostonie. Na początku 1911 roku rodzice pojechali do Florencji, by się z nim spotkać i odebrać listy córki. Tego epizodu starannie nie ujawnili prasie. Sam Keith po latach, gdy rodziców już nie było, publicznie skłaniał się ku samobójstwu.
Sprawa nie doczekała się rozwiązania. W testamentach z 1922 i 1928 roku rodzina uznała Dorothy za zmarłą.
